Category Archives: Άποψη

Misconceptions


Κάποιοι πείθουν έναν 23χρονο μουσουλμάνο ψυχασθενή* να ανατιναχθεί εν μέσω του πλήθους (το οποίο προφανώς περιλαμβάνει και μουσουλμάνους) που παρακολουθεί μια συναυλία δυτικής μουσικής σε μια δυτική μεγαλούπολη (το βρετανικό Manchester). 

Η ‘τιμωρία των απίστων’ είναι δευτερεύουσας σημασίας,  είναι απλώς το ‘τυράκι’ που θα δοθεί στον ψυχασθενή για να προχωρήσει στο απονενοημένο διάβημα. 

Η πρωταρχική επιδίωξη εκείνου που έπεισε τον 23χρονο ‘μάρτυρα του Ισλάμ’ να ανατιναχθεί στην Manchester Arena είναι να περάσει το μήνυμα στους ομόθρησκούς του πως ‘οι καλοί μουσουλμάνοι δεν πηγαίνουν σε συναυλίες των απίστων‘. Αυτή είναι η πρωταρχική επιδίωξη, κι οι δυτικοί πολιτικοί, σχολιαστές, κ.ά. οι οποίοι δαγκώνουν το ίδιο ‘τυράκι’ με τον 23χρονο ψυχασθενή γίνονται απλώς οι χρήσιμοι ηλίθιοι της ιστορίας.

(Ο γράφων ξεκίνησε να μελετά συστηματικά τις διεργασίες στο εσωτερικό των ριζοσπαστικοποιούμενων κοινωνικών στρωμάτων στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις. Θα σας κρατά ενήμερους/ες για τα ευρήματα)

*Ο ‘φανατισμός’ είναι, εξ ορισμού, μια μορφή ψυχασθένειας.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

‘Muhammad Marx’?…

Αφορμή για το κείμενο στάθηκαν οι πρόσφατες – κατά τον επικρατούντα χαρακτηρισμό τους, ‘τρομοκρατικές’ – επιθέσεις στο Λονδίνο (22.03.2017) και την Στοκχόλμη (07.04.2017)



Καθώς η ανθρωπότητα έβγαινε από τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, οι άνθρωποι στον δυτικό κόσμο ξανάρχισαν δειλά δειλά να ‘φιλοσοφούν’. 

Στην πιο προηγμένη γωνιά της Ευρώπης τότε (Βρετανία) με τη Magna Carta έγινε το πρώτο βήμα για να αντιμετωπιστεί ο άνθρωπος ‘ταπεινής καταγωγής’ ξανά ως πολιτικό ον. Όσοι επέζησαν του Μαύρου Θανάτου είδαν σιγά σιγά τη διαθέσιμη τροφή να αυξάνεται, ενώ η εμπειρία της επιδημίας τούς έδειξε πως στην αρρώστια ο γιατρός είναι μάλλον πιο αποτελεσματική επιλογή από τον παπά και τον αστρολόγο. Η ιταλική Αναγέννηση επανέφερε την αισθητική στην καθημερινότητα, ο Γουτεμβέργιος άρχισε να τους ξαναμαθαίνει γραφή κι ανάγνωση, ο Γαλιλαίος κι ο Κοπέρνικος τους έδειξαν πού βρίσκονται στο σύμπαν, ο Κολόμβος κι ο Μαγγελάνος πως υπάρχει πολλή Γη ακόμη να γνωρίσουν. 

Κάπου τότε ξεκίνησαν πάλι οι άνθρωποι στον δυτικό κόσμο να σκέφτονται γύρω από την ‘ελευθερία’, και κάπου εκεί άρχισαν να μιλούν για ‘κοινωνική απελευθέρωση’. Ο εγγράμματος, πιο υγιής, και καλύτερα θρεφόμενος άνθρωπος ωστόσο είναι γεμάτος αντιφάσεις. Νιώθει μεγαλειώδης ως ‘μέρος’ μα συνειδητοποιεί και την μικρότητά του στο – πολύ μεγαλύτερο από ό,τι η άγνοιά του τον έκανε να πιστεύει – ‘όλον’.  Διακρίνει καλύτερα και τις δυνατότητες μα και τις απειλές. Βιώνει περισσότερες απολαύσεις και γι’αυτό ανησυχεί μήπως τις στερηθεί. Κι ο απελεύθερος δεν θέλει να ξαναγίνει σκλάβος.

Στο παιδικό του στάδιο, το πολιτικό ον του δυτικού μετα-Μεσαίωνα που αιτήθηκε ‘κοινωνική απελευθέρωση’ γνώρισε την κορυφαία του στιγμή στην Γαλλική Επανάσταση και βίωσε τη σκληρή, τραυματική ενηλικίωση στην ήττα της Παρισινής Κομμούνας του 1871. Και το χτύπημα ήταν τόσο βαρύ που αποφάσισε να γίνει μαρξιστής για να μην ξαναπονέσει. 

Η ανεκτικότητα του Βολταίρου έδωσε τη θέση της στην δικτατορία του προλεταριάτου. Τα ‘κοινωνικά στρώματα’ έγιναν ανταγωνιστικές ‘τάξεις’. Οι ‘πολιτικοί αντίπαλοι’ έγιναν ‘ταξικοί εχθροί’, η ‘πολιτική ομάδα’ έγινε ‘κόμμα νέου τύπου’ κι οι επαναστάτες ‘επαγγελματίες’. Κι η απέχθεια προς τη θρησκεία και την εκκλησία έδωσε τη θέση της στην υιοθέτηση θρησκευτικών χαρακτηριστικών στη ζωή των μαρξιστών: το κίνημα απαίτησε κι απαιτεί ‘θυσίες’ και ‘μάρτυρες’. Ο μαρξισμός-λενινισμός είναι η έκφραση της επιθυμίας του πολιτικού όντος του δυτικού μετα-Μεσαίωνα να μην ξαναπονέσει, είναι το ‘σκληρό δέρμα’ που ανέπτυξε λόγω της τραυματικής εμπειρίας των ‘παιδικών χρόνων’ του.

Το ‘σκληρό δέρμα’ λειτούργησε καλά, οδήγησε στην κορυφαία του στιγμή τον Οκτώβριο του 1917 στην τσαρική Ρωσία, τελείωσε τραυματικά και επώδυνα το Νοέμβριο του 1989 στο Βερολίνο. Και ύστερα, αποφασισμένος να μην ξαναπονέσει, το πολιτικό ον που ζει στον δυτικό μετα-Μεσαίωνα αποφάσισε να φτιάξει ένα άλλο, πιο ανθεκτικό ‘σκληρό δέρμα’. 

Δεν θα περιμένει να απελευθερωθεί όλη η κοινωνία για να ‘επιβραβευθεί’, θα ζητήσει την επιβράβευση αμέσως μόλις κάνει ‘αυτό που πρέπει’. Ο εχθρός δεν είναι μόνο ο καταπιεστής αλλά κι εκείνος που ‘δέχεται να καταπιέζεται’. Η ιδεολογική διαπάλη κι η ‘πολλή αναζήτηση’ εντός της κοινότητας των ‘επαναστατών’ οδήγησε στην υπονόμευση της ‘επανάστασης’, άρα ας περιοριστούμε σε αιώνιες κι αδιαμφισβήτητες ‘αλήθειες’. Οι απλοί ‘αγωνιστές’ έπεσαν θύματα των ‘διανοούμενων’, ας βάλουμε λοιπόν απλούς κανόνες που να τους καταλαβαίνουν όλοι. Κι ας βάλουμε περισσότερη ‘θρησκευτικότητα’ στην ομάδα, για να είμαστε ακόμη πιο δεμένοι. Αν αυτά σου θυμίζουν κάτι αγαπητέ αναγνώστη, καλά κάνουν και σου θυμίζουν.

Κατά τη γνώμη του γράφοντος, το ριζοσπαστικό Ισλάμ στο δυτικό κόσμο του 21ου αιώνα είναι ό,τι κι ο μαρξισμός-λενινισμός του 19ου και 20ου: είναι το ‘σκληρό δέρμα’ του πολιτικού όντος του δυτικού μετα-Μεσαίωνα, το οποίο έφαγε δυο φορές τα μούτρα του αναζητώντας την ‘απελευθέρωση’ και δεν θέλει να ξαναηττηθεί και να ξαναπονέσει. Κι όσο ταχύτερα δούμε μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα τα τεκταινόμενα στις φτωχογειτονιές των μεγάλων δυτικών πόλεων τόσο το καλύτερο.

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Blunders


Ένα ‘χειρουργικό’ χτύπημα με αυτοκατευθυνόμενους πυραύλους στη δεκαετία του 1990 προκαλούσε δέος γιατί έφερνε τον πόλεμο στην πόρτα του εχθρού. Το σωτήριον έτος 2017 μ.Χ. προκαλεί θυμηδία: ο εχθρός σε καλεί να έρθεις στην πόρτα του αλλά εσύ προτιμάς να χτυπήσεις από απόσταση ασφαλείας.

Ηγέτες όπως ο Σαντάμ Χουσέιν του Ιράκ κι ο Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης, στη δεκαετία του 1990 υποχρεώθηκαν να κάνουν πίσω στα σχέδιά τους για κατασκευή πυρηνικών όπλων προκειμένου να σώσουν το κεφάλι τους. Το σωτήριον έτος 2017 μ.Χ. ο Κιμ Γιόγκ Ουν ξέρει πως για να μην έχει την μοίρα των προαναφερομένων θα πρέπει να παίξει το chicken game έως τέλους. Και σήμερα, βλέποντας πως οι ‘αποφασισμένοι να τελειώσουν με αυτόν’ Αμερικανοί έστριψαν την τελευταία στιγμή το τιμόνι χτυπώντας αντί για εκείνον ένα ‘ευκολάκι’, γελάει ικανοποιημένος.

Με πρόσχημα την ‘δημοκρατία’, στη δεκαετία του 1990 οι δυτικοί πάτησαν το πόδι τους στον αραβικό κόσμο για να ‘διορθώσουν’ τις ‘επιπολαιότητες’ της μετα-αποικιοκρατίας. Το σωτήριον έτος 2017 μ.Χ. στην προσευχή της Παρασκευής στα τεμένη των πρωτευουσών του δυτικού κόσμου το θέμα συζήτησης θα είναι το διάγγελμα Trump το οποίο δεν ήταν ομιλία ενός εκλεγμένου προέδρου μα παραλήρημα ενός σταυροφόρου με ‘θεϊκή εντολή’.

Το 1945 τελείωσε το μεγαλύτερο έως σήμερα μακελειό στον πλανήτη, το οποίο ξεκίνησε το 1914 από μια γκάφα: από τη λάθος στροφή ενός οδηγού σε μια διασταύρωση του Σεράγεβο. Οι γκάφες μεταμορφώνουν τον κόσμο που ζούμε. Κι αυτή τους τη δύναμη την αντλούν από την δική μας υπεροψία πως τάχα ‘έχουμε λάβει τα μέτρα μας’. Κι όπως κάποιος οδηγός στο Σεράγεβο του 1914 ήταν σίγουρος πως γνώριζε τη διαδρομή από το δημαρχείο στο νοσοκομείο, έτσι κάποιος χθες ήταν σίγουρος πως βρισκόμαστε ακόμη στη δεκαετία του 1990.

Ο ιστορικός του μέλλοντος, μελετώντας την Αμερική του Donald (Trump) και του Mickey (Pence), θα αναζητήσει τον ‘Goofy’ της 6ης Απριλίου του σωτήριου έτους 2017 μ.Χ. για να συζητήσει μαζί του για τα γεγονότα εκείνης της ημέρας. Και πιθανολογώ πως μια από τις πρώτες ερωτήσεις θα αφορά στο ημερολόγιο που είχε κρεμασμένο στον τοίχο του.

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Only the brave

Μια σκέψη.

Δυο φορές φέτος, σε δυο χώρες του σκληρού πυρήνα της ‘νέας τάξης’ (Βρετανία, ΗΠΑ), κοινωνικά στρώματα που χτυπήθηκαν αλύπητα από την οικονομία-καζίνο των τελευταίων τριάντα ετών και είτε ήταν αποκλεισμένα από τα κέντρα αποφάσεων των δυτικών δημοκρατιών είτε αδιαφορούσαν για τα τεκταινόμενα στην κεντρική πολιτική σκηνή, πηγαίνουν στις κάλπες και ψηφίζουν αντίθετα από τις προσταγές του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου*. Με χίλιες δυο στρεβλώσεις στο σκεπτικό πίσω από την επιλογή, με αυταπάτες, με εθνικιστικές/ξενοφοβικές αφετηρίες…αλλά πήγαν στις κάλπες και ψήφισσν αντίθετα με τις ‘προσταγές’.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έγινε κάτι τέτοιο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που η ‘νέα τάξη’ ταρακουνήθηκε τόσο πολύ όχι από κάποια αναστάτωση στις αγορές ή καποιο θερμό επεισόδιο στις εσχατιές του πλανήτη αλλά από ψηφοφορίες σε δημοκρατίες δυτικού τύπου;

Μήπως τελικά το απανταχού της γης ‘προοδευτικό τόξο’ είναι τόσο φοβισμένο απέναντι στο χρηματοπιστωτικό κατεστημένο που προτιμά να μείνουν τα πράγματα ‘ελεγχόμενα δυσάρεστα’, φοβούμενο πως καθετί απρόβλεπτο θα είναι οπωσδήποτε ‘επικίνδυνο’;…

Μια σκέψη έκανα, όπως είπα και στην αρχή.

*το οποίο ήθελε Remain (Βρετανία) και Χίλαρυ (ΗΠΑ), και δεν δίστασε και στις δυο περιπτώσεις να τρομοκρατεί ανοιχτά κι ανερυθρίαστα τους πολίτες περιγράφοντας έναν Αρμαγεδώνα έτσι και ψήφιζαν το αντίθετο…

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

I’m dreaming of a white Christmas

Η τελευταία εμφαντική αναφορά στο ‘Αμερικανικό Όνειρο’ ήταν από τον Michael – χρόνια πολλά για τον ονομαστική του εορτή, παρεμπιπτόντως – Dukakis στην αποφώνησή του στο τέλος της τηλεμαχίας του με τον μετέπειτα πρόεδρο Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο, το 1988. Δικαίως, μιας κι ο ίδιος ήταν ενσάρκωσή του: μετανάστης δεύτερης γενιάς που έγινε ο μακροβιότερος κυβερνήτης της Πολιτείας της Μασσαχουσέτης (τρεις θητείες, δώδεκα συναπτά έτη) κι έφτασε ένα βήμα πριν το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα των ΗΠΑ. Και, φυσικά, ο Michael Dukakis είναι λευκός άνδρας: το ‘Αμερικανικό Όνειρο’ δεν ήταν ποτέ διαφυλετικό ή διαφυλικό, είχε και χρώμα (λευκό) και φύλο (αρσενικό).

180px-064-the_death_of_samson

Continue reading

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

(Not so) Great Expectations

img_3508Η Lincoln’s Inn Fields βρίσκεται στα σύνορα των διαμερισμάτων Camden και Westminster κι είναι η μεγαλύτερη δημόσια πλατεία του Λονδίνου. Περιμετρικά της βρίσκονται μεταξύ άλλων η φοιτητική εστία του Queen Mary University of London, διδακτήρια του London School of Economics, η Βασιλική Σχολή Χειρουργικής.  Δημοφιλές σημείο συνάντησης για κυριακάτικα πικνίκς, καθώς και τέννις σε ένα από τα πολλά διαθέσιμα courts. Και οπωσδήποτε δημοφιλής προορισμός για τους άστεγους της πόλης μιας κι εκεί κάθε βράδυ διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις, οι Krishna, κ.ά. διανέμουν δωρεάν φαγητό, ζεστά ροφήματα και εσχάτως και ρουχισμό (προβλέπεται βαρύς χειμώνας φέτος)*.

Continue reading

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Sweet November

Έντονες φήμες στο City φέρουν τον κ. Mark Carney, διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας από το Νοέμβριο του 2012 οπότε και διαδέχτηκε τον κ. Mervyn King, να ανακοινώνει την ερχόμενη Τρίτη την αποχώρησή του από το τιμόνι της BoE δυο χρόνια πριν την κανονική λήξη της θητείας του.

Μια εβδομάδα αργότερα η κ. Hillary Clinton θα ανακοινώνει την πρόθεσή της να αφοσιωθεί στα του οίκου της ο οποίος – φεύ! – δεν θα είναι Λευκός: το momentum είναι στην πλευρά του Donald – δυστυχώς όχι του Duck, της γνωστής οικογενείας…

Το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου του σωτηρίου έτους 2016 το υπερθέαμα στο Λονδίνο δεν θα είναι τα πυροτεχνήματα για την αποτυχημένη απόπειρα του Guy Fawkes να ανατινάξει το Κοινοβούλιο το 1605. Θα είναι το πάρτυ στη Fleet St, όπου οι εντυπωσιακές υπάλληλοι της Goldman Sachs θα γιορτάζουν τη διπλή επιτυχία του ‘καλαμαριού’: πρόεδρος των ΗΠΑ ‘του χεριού τους’, κι επιτυχής ολοκλήρωση της αποστολής του Mark (παιδιού από τα σπλάχνα της) να ετοιμάσει την βρετανική οικονομία για το σάλτο μορτάλε.


Ο πίνακας του Fransisco de Goya, A Scene from ‘The Forcibly Bewitched’ (1798) αναπαριστά μια σκηνή από την ομώνυμη κωμωδία του Antonio de Zamora. Ο πρωταγωνιστής, Don Claudio, έχει πεισθεί από επιτήδειους πως η ζωή του εξαρτάται από ένα λυχνάρι,το οποίο πρέπει να διατηρεί πάντοτε αναμμένο, διαφορετικά θα πεθάνει μόλις σβήσει η φλόγα.

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Gimme a break…

Ο Donald Trump δείχνει πόσο μεγάλη είναι η πιθανότητα να μην τον ψηφίσουν οι rednecks των κεντρικών πολιτειών επειδή δήλωσε πως η κόρη του ‘έχει κω…α’

Έως τις αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου η Βόρεια Κορέα θα έχει προχωρήσει στην πιο εντυπωσιακή επίδειξη ισχύος ever, Αμερικανικοί και Ρώσοι στα εδάφη της Συρίας θα έχουν πλησιάσει τόσο κοντά που θα ακούν ο ένας την ανάσα του άλλου, ενώ οι ‘C’ της Deutsche Bank θα μαζεύουν κέρματα μπροστά από τον οδοστρωτήρα προσπαθώντας να γλυτώσουν την κατάρρευση του μεγαλύτερου καζίνο* της Ευρώπης. Το καθένα από αυτά τα τρία θέματα μπορεί από μόνο του να  καταστρέψει τον πλανήτη που ξέρουμε, και αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη και, κυρίως, ασφαλής λύση για κανένα από αυτά.

Η Hillary Clinton πιστεύει πως έχει τις λύσεις και είναι έτοιμη να τις εφαρμόσει άμεσα, θα ζητήσει λοιπόν εξουσία για να το κάνει. Ο Donald Trump έχει πλήρη συνείδηση του ανεφάρμοστου της ρητορικής του, θα ζητήσει λοιπόν χρόνο για να επεξεργαστεί λύσεις. Σε μια στιγμή λοιπόν που κι η παραμικρή επιπολαιότητα μπορεί να ανοίξει τις πύλες της κόλασης, η εκλογή του Trump μοιάζει λιγότερο ριψοκίνδυνη από την εκλογή της Clinton μιας και θα δώσει χρόνο να βρεθούν οι πραγματικά κατάλληλες λύσεις

Ο Trump βρίσκει απροσδόκητους συμμάχους εξαιτίας αυτού που θα προσφέρει η εκλογή του: πολύτιμο χρόνο. Όσο πλησιάζουμε στις αμερικανικές εκλογές θα φαίνεται όλο και πιο καθαρά. Η Clinton το γνωρίζει αυτό αλλά δεν μπορεί να κάνει κάτι. 

* Η Deutsche Bank, από την εποχή του Ackerman, έχει πάψει να είναι τράπεζα

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Experiments 

Ενόψει της αναζωπύρωσης του προσφυγικού κύματος προς την Ευρώπη ως συνέπεια του εν εξελίξει πραξικοπήματος στην Τουρκία, έχει ενδιαφέρον να ασχοληθούμε λίγο παραπάνω με την εμπειρία της Σουηδίας.

 
Από το 2015 έως σήμερα η Σουηδία έχει υποδεχτεί περίπου 200,000 πρόσφυγες (σχεδόν το 2% του πληθυσμού της). Ωστόσο, αντίθετα με ό,τι είχαμε συνηθίσει έως σήμερα, η πλειοψηφία (~70%) των προσφύγων σε αυτό το προσφυγικό κύμα είναι ενήλικες άνδρες, ενώ το ποσοστό των αγοριών στις ηλικίες 16-17 ανεβαίνει στο 90%. Ας ληφθεί υπόψη πως η Σουηδία ήταν μια ‘ανδροκρατούμενη’ κοινωνία (123 αγόρια για κάθε 100 κορίτσια, όταν η Κίνα παρά τις στρεβλώσεις λόγω της πολιτικής του ενός παιδιού έχει 117 αγόρια για κάθε 100 κορίτσια).

 
Ας ληφθεί επίσης υπόψη πως, στην πλειοψηφία τους, οι πρόσφυγες αν και φιλοξενούνται σε ευπρεπέστατους οικισμούς με εξασφαλισμένη ευπρεπέστατη τροφή κι ιατροφαρμακευτική περίθαλψη εντούτοις είναι ακόμη σε αναμονή της εξέτασης του αιτήματός τους για χορήγηση ασύλου. Άρα κάθονται άπραγοι περιμένοντας να δουν τι θα γίνει (σε πρόσφατες έρευνες άρχισε να φαίνεται το ‘μπούχτισμα’ αυτών των ανθρώπων από την πολύμηνη υποχρεωτική απραξία).

 
Οι σουηδικές αρχές είναι – προς τιμή τους – εξαιρετικά προσεκτικές στην ερμηνεία της αύξησης των περιστατικών βίας εναντίον γυναικών που καταγράφεται τους τελευταίους μήνες, κι έχουν αποφύγει έως τώρα να τη συσχετίσουν με την αύξηση του αριθμού των προσφύγων που υποδέχτηκε  η χώρα. Εντούτοις, υπόγειες διεργασίες ξεκίνησαν να ενεργοποιούν κοινωνικούς αυτοματισμούς στην σουηδική κοινωνία και τα κρούσματα ρατσιστικής βίας αυξάνονται ανησυχητικά.

 

Το βρετανικό δημοψήφισμα έκανε τα πράγματα χειρότερα βάζοντας ένα ακόμα εύφλεκτο συστατικό στο μίγμα. Η Σουηδία γίνεται τις τελευταίες εβδομάδες χώρα υποδοχής Βρετανών, οι οποίοι δεν θέλουν να ζήσουν πλέον στη Βρετανία αν η τελευταία αποχωρήσει τελικά από την ΕΕ. Λαμβάνοντας υπόψη πως η βρετανική κοινωνία δεν συμπεριφέρεται με την αβρότητα της σουηδικής ούτε απέναντι στους ξένους ούτε απέναντι στις γυναίκες, η επικράτηση του Leave στη Βρετανία φαίνεται να ρίχνει λάδι στη φωτιά που σιγοκαίει.

 

Η μεγάλη ‘ατυχία’ της Σουηδίας είναι πως το περίφημο ‘σουηδικό μοντέλο’ άφησε την σουηδική κοινωνία ‘αμόλυντη’ από τις ιδεολογικές/ταξικές αντιπαραθέσεις που ταλαιπώρησαν και ταλαιπωρούν τις υπόλοιπες αναπτυγμένες δυτικές κοινωνίες, δίνοντας ωστόσο στις τελευταίες την ευκαιρία να αναπτύξουν κι ‘αντισώματα’ – τα οποία η σουηδική κοινωνία δείχνει να μη διαθέτει. Σε μια οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή κοινωνία τα δυο στρατόπεδα (οι ‘φταίνε οι ξένοι’ από τη μια, κι οι ‘δεν φταίνε οι ξένοι’ από την άλλη) δίνουν την ευκαιρία μέχρι να αποδειχτεί εμπεριστατωμένα ποιο ειναι το μερίδιο ευθύνης του καθενός να μην ξεφύγουν τα πράγματα ούτε από τη μία πλευρά ούτε από την άλλη. Οι Σουηδοί ωστόσο είναι αμάθητοι σε αυτά. Μοιάζουν σαν ένα παιδί που έχοντας μεγαλώσει σε ένα σπίτι με αύθραυστα ποτήρια σφίγγει δυνατά ένα γυάλινο ποτήρι κι αυτό σπάει ματώνοντάς του τα χέρια: έχει εισβάλλει στον προστατευμένο κόσμο του κάτι που απαιτεί χειρισμό τον οποίο δεν γνωρίζει. Η σουηδική κοινωνία ούτε βλαστημά για την ατυχία της ούτε τρέχει στο φαρμακείο για οξυζενέ κι επιδέσμους: έχει κουλουριαστεί σε μια γωνία, κοιτάζει το ματωμένο της χέρι, και κλαίει…

 
Η Σουηδία, έχοντας στα αριστερά της τους Φινλανδούς ανήσυχους καθώς βλέπουν πως το οικονομικό πάρτυ τελείωσε, στα δεξιά της τους Νορβηγούς να κλείνουν με ακόμη περισσότερο θόρυβο τα πατζούρια τους, και μπροστά της τους ξενοφοβικούς Δανούς, δείχνει ανήμπορη να αντιδράσει στην επικείμενη κατάρρευση της ‘ανοικτής κοινωνίας’ για την οποία υπερηφανευόταν. Δυστυχώς λίγοι έχουν συνειδητοποιήσει τις συνέπειες της αποτυχίας του ‘σουηδικού μοντέλου’ διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης.

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Εαρινή ισημερία

Μεταξύ 16ης και 28ης Οκτωβρίου 1962 η ανθρωπότητα κρατούσε την ανάσα της κι έσφιγγε στην αγκαλιά της τα παιδιά της παρακολουθώντας τις ηγεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης να ενημερώνονται για την πορεία ενός σοβιετικού πλοίου στα Κουβανέζικα νερά, έχοντας ακουμπήσει στο τραπέζι τους φακέλους με τους κωδικούς εκτόξευσης…

img_0617
Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά, από αυτήν εδώ τη φωτογραφία λείπουν πολλοί…
Continue reading

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά