‘Muhammad Marx’?…

Αφορμή για το κείμενο στάθηκαν οι πρόσφατες – κατά τον επικρατούντα χαρακτηρισμό τους, ‘τρομοκρατικές’ – επιθέσεις στο Λονδίνο (22.03.2017) και την Στοκχόλμη (07.04.2017)



Καθώς η ανθρωπότητα έβγαινε από τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, οι άνθρωποι στον δυτικό κόσμο ξανάρχισαν δειλά δειλά να ‘φιλοσοφούν’. 

Στην πιο προηγμένη γωνιά της Ευρώπης τότε (Βρετανία) με τη Magna Carta έγινε το πρώτο βήμα για να αντιμετωπιστεί ο άνθρωπος ‘ταπεινής καταγωγής’ ξανά ως πολιτικό ον. Όσοι επέζησαν του Μαύρου Θανάτου είδαν σιγά σιγά τη διαθέσιμη τροφή να αυξάνεται, ενώ η εμπειρία της επιδημίας τούς έδειξε πως στην αρρώστια ο γιατρός είναι μάλλον πιο αποτελεσματική επιλογή από τον παπά και τον αστρολόγο. Η ιταλική Αναγέννηση επανέφερε την αισθητική στην καθημερινότητα, ο Γουτεμβέργιος άρχισε να τους ξαναμαθαίνει γραφή κι ανάγνωση, ο Γαλιλαίος κι ο Κοπέρνικος τους έδειξαν πού βρίσκονται στο σύμπαν, ο Κολόμβος κι ο Μαγγελάνος πως υπάρχει πολλή Γη ακόμη να γνωρίσουν. 

Κάπου τότε ξεκίνησαν πάλι οι άνθρωποι στον δυτικό κόσμο να σκέφτονται γύρω από την ‘ελευθερία’, και κάπου εκεί άρχισαν να μιλούν για ‘κοινωνική απελευθέρωση’. Ο εγγράμματος, πιο υγιής, και καλύτερα θρεφόμενος άνθρωπος ωστόσο είναι γεμάτος αντιφάσεις. Νιώθει μεγαλειώδης ως ‘μέρος’ μα συνειδητοποιεί και την μικρότητά του στο – πολύ μεγαλύτερο από ό,τι η άγνοιά του τον έκανε να πιστεύει – ‘όλον’.  Διακρίνει καλύτερα και τις δυνατότητες μα και τις απειλές. Βιώνει περισσότερες απολαύσεις και γι’αυτό ανησυχεί μήπως τις στερηθεί. Κι ο απελεύθερος δεν θέλει να ξαναγίνει σκλάβος.

Στο παιδικό του στάδιο, το πολιτικό ον του δυτικού μετα-Μεσαίωνα που αιτήθηκε ‘κοινωνική απελευθέρωση’ γνώρισε την κορυφαία του στιγμή στην Γαλλική Επανάσταση και βίωσε τη σκληρή, τραυματική ενηλικίωση στην ήττα της Παρισινής Κομμούνας του 1871. Και το χτύπημα ήταν τόσο βαρύ που αποφάσισε να γίνει μαρξιστής για να μην ξαναπονέσει. 

Η ανεκτικότητα του Βολταίρου έδωσε τη θέση της στην δικτατορία του προλεταριάτου. Τα ‘κοινωνικά στρώματα’ έγιναν ανταγωνιστικές ‘τάξεις’. Οι ‘πολιτικοί αντίπαλοι’ έγιναν ‘ταξικοί εχθροί’, η ‘πολιτική ομάδα’ έγινε ‘κόμμα νέου τύπου’ κι οι επαναστάτες ‘επαγγελματίες’. Κι η απέχθεια προς τη θρησκεία και την εκκλησία έδωσε τη θέση της στην υιοθέτηση θρησκευτικών χαρακτηριστικών στη ζωή των μαρξιστών: το κίνημα απαίτησε κι απαιτεί ‘θυσίες’ και ‘μάρτυρες’. Ο μαρξισμός-λενινισμός είναι η έκφραση της επιθυμίας του πολιτικού όντος του δυτικού μετα-Μεσαίωνα να μην ξαναπονέσει, είναι το ‘σκληρό δέρμα’ που ανέπτυξε λόγω της τραυματικής εμπειρίας των ‘παιδικών χρόνων’ του.

Το ‘σκληρό δέρμα’ λειτούργησε καλά, οδήγησε στην κορυφαία του στιγμή τον Οκτώβριο του 1917 στην τσαρική Ρωσία, τελείωσε τραυματικά και επώδυνα το Νοέμβριο του 1989 στο Βερολίνο. Και ύστερα, αποφασισμένος να μην ξαναπονέσει, το πολιτικό ον που ζει στον δυτικό μετα-Μεσαίωνα αποφάσισε να φτιάξει ένα άλλο, πιο ανθεκτικό ‘σκληρό δέρμα’. 

Δεν θα περιμένει να απελευθερωθεί όλη η κοινωνία για να ‘επιβραβευθεί’, θα ζητήσει την επιβράβευση αμέσως μόλις κάνει ‘αυτό που πρέπει’. Ο εχθρός δεν είναι μόνο ο καταπιεστής αλλά κι εκείνος που ‘δέχεται να καταπιέζεται’. Η ιδεολογική διαπάλη κι η ‘πολλή αναζήτηση’ εντός της κοινότητας των ‘επαναστατών’ οδήγησε στην υπονόμευση της ‘επανάστασης’, άρα ας περιοριστούμε σε αιώνιες κι αδιαμφισβήτητες ‘αλήθειες’. Οι απλοί ‘αγωνιστές’ έπεσαν θύματα των ‘διανοούμενων’, ας βάλουμε λοιπόν απλούς κανόνες που να τους καταλαβαίνουν όλοι. Κι ας βάλουμε περισσότερη ‘θρησκευτικότητα’ στην ομάδα, για να είμαστε ακόμη πιο δεμένοι. Αν αυτά σου θυμίζουν κάτι αγαπητέ αναγνώστη, καλά κάνουν και σου θυμίζουν.

Κατά τη γνώμη του γράφοντος, το ριζοσπαστικό Ισλάμ στο δυτικό κόσμο του 21ου αιώνα είναι ό,τι κι ο μαρξισμός-λενινισμός του 19ου και 20ου: είναι το ‘σκληρό δέρμα’ του πολιτικού όντος του δυτικού μετα-Μεσαίωνα, το οποίο έφαγε δυο φορές τα μούτρα του αναζητώντας την ‘απελευθέρωση’ και δεν θέλει να ξαναηττηθεί και να ξαναπονέσει. Κι όσο ταχύτερα δούμε μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα τα τεκταινόμενα στις φτωχογειτονιές των μεγάλων δυτικών πόλεων τόσο το καλύτερο.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s