Monthly Archives: April 2017

Destination: unknown

Ας υποθέσουμε πως θέλεις να τα κάνεις μαντάρα αλλά με στυλ.

Με ένα δακρύβρεχτο διάγγελμα καταγγέλλεις τους ιμπεριαλιστές Αμερικανούς πως θέλουν να εξοντώσουν τον λαό σου, και τους προδότες γείτονες Κινέζους πως συντάσσονται με τον εχθρό. Και δηλώνεις πως αποφάσισες να ανοίξεις τα σύνορα, καλώντας τους πολυαγαπημένους σου συμπατριώτες (οι οποίοι, by the way, λιμοκτονούν) να ξεχυθούν στον κατεχόμενο Νότο και στον προδότη γείτονα προκειμένου να υπερασπίσουν την ειρήνη στη χερσόνησο μεταλαμπαδεύοντας τα ιδανικά της μεγάλης σοσιαλιστικής επανάστασης που ξεκίνησε ο παππούς σου και ολοκλήρωσε ο πατέρας σου, αμφότεροι γνήσιοι ήρωες και πραγματικοί γονείς του λαού σου. Δεν είναι πόλεμος, είναι μια ειρηνική ‘διάδοση ιδεών’.

Στο μεταξύ, εσύ κι οι κολλητοί σου έχετε εγκαταλείψει τη χώρα προς άγνωστη κατεύθυνση, με τα πυρηνικά παραμάσχαλα. Και παρακολουθείτε μαζί ξεκαρδισμένοι τους αλλόφρονες γείτονες να προσπαθούν να συγκρατήσουν τις ορδές των, πεινασμένων και ζαλισμένων από την πολύχρονη απομόνωση, πρώην υπηκόων σου και τον πορτοκαλί ένοικο του Λευκού Οίκου να ψάχνει να βρει τρύπα να κρυφτεί…καθώς και τα πυρηνικά που λείπουν…των οποίων εσύ κι οι κολλητοί σου διαπραγματεύεστε την πώληση.

…Υπερβολές, πού να βρεθεί στυλ στις μέρες μας;

Leave a comment

Filed under Ελληνικά, Στα πεταχτά

‘Muhammad Marx’?…

Αφορμή για το κείμενο στάθηκαν οι πρόσφατες – κατά τον επικρατούντα χαρακτηρισμό τους, ‘τρομοκρατικές’ – επιθέσεις στο Λονδίνο (22.03.2017) και την Στοκχόλμη (07.04.2017)



Καθώς η ανθρωπότητα έβγαινε από τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, οι άνθρωποι στον δυτικό κόσμο ξανάρχισαν δειλά δειλά να ‘φιλοσοφούν’. 

Στην πιο προηγμένη γωνιά της Ευρώπης τότε (Βρετανία) με τη Magna Carta έγινε το πρώτο βήμα για να αντιμετωπιστεί ο άνθρωπος ‘ταπεινής καταγωγής’ ξανά ως πολιτικό ον. Όσοι επέζησαν του Μαύρου Θανάτου είδαν σιγά σιγά τη διαθέσιμη τροφή να αυξάνεται, ενώ η εμπειρία της επιδημίας τούς έδειξε πως στην αρρώστια ο γιατρός είναι μάλλον πιο αποτελεσματική επιλογή από τον παπά και τον αστρολόγο. Η ιταλική Αναγέννηση επανέφερε την αισθητική στην καθημερινότητα, ο Γουτεμβέργιος άρχισε να τους ξαναμαθαίνει γραφή κι ανάγνωση, ο Γαλιλαίος κι ο Κοπέρνικος τους έδειξαν πού βρίσκονται στο σύμπαν, ο Κολόμβος κι ο Μαγγελάνος πως υπάρχει πολλή Γη ακόμη να γνωρίσουν. 

Κάπου τότε ξεκίνησαν πάλι οι άνθρωποι στον δυτικό κόσμο να σκέφτονται γύρω από την ‘ελευθερία’, και κάπου εκεί άρχισαν να μιλούν για ‘κοινωνική απελευθέρωση’. Ο εγγράμματος, πιο υγιής, και καλύτερα θρεφόμενος άνθρωπος ωστόσο είναι γεμάτος αντιφάσεις. Νιώθει μεγαλειώδης ως ‘μέρος’ μα συνειδητοποιεί και την μικρότητά του στο – πολύ μεγαλύτερο από ό,τι η άγνοιά του τον έκανε να πιστεύει – ‘όλον’.  Διακρίνει καλύτερα και τις δυνατότητες μα και τις απειλές. Βιώνει περισσότερες απολαύσεις και γι’αυτό ανησυχεί μήπως τις στερηθεί. Κι ο απελεύθερος δεν θέλει να ξαναγίνει σκλάβος.

Στο παιδικό του στάδιο, το πολιτικό ον του δυτικού μετα-Μεσαίωνα που αιτήθηκε ‘κοινωνική απελευθέρωση’ γνώρισε την κορυφαία του στιγμή στην Γαλλική Επανάσταση και βίωσε τη σκληρή, τραυματική ενηλικίωση στην ήττα της Παρισινής Κομμούνας του 1871. Και το χτύπημα ήταν τόσο βαρύ που αποφάσισε να γίνει μαρξιστής για να μην ξαναπονέσει. 

Η ανεκτικότητα του Βολταίρου έδωσε τη θέση της στην δικτατορία του προλεταριάτου. Τα ‘κοινωνικά στρώματα’ έγιναν ανταγωνιστικές ‘τάξεις’. Οι ‘πολιτικοί αντίπαλοι’ έγιναν ‘ταξικοί εχθροί’, η ‘πολιτική ομάδα’ έγινε ‘κόμμα νέου τύπου’ κι οι επαναστάτες ‘επαγγελματίες’. Κι η απέχθεια προς τη θρησκεία και την εκκλησία έδωσε τη θέση της στην υιοθέτηση θρησκευτικών χαρακτηριστικών στη ζωή των μαρξιστών: το κίνημα απαίτησε κι απαιτεί ‘θυσίες’ και ‘μάρτυρες’. Ο μαρξισμός-λενινισμός είναι η έκφραση της επιθυμίας του πολιτικού όντος του δυτικού μετα-Μεσαίωνα να μην ξαναπονέσει, είναι το ‘σκληρό δέρμα’ που ανέπτυξε λόγω της τραυματικής εμπειρίας των ‘παιδικών χρόνων’ του.

Το ‘σκληρό δέρμα’ λειτούργησε καλά, οδήγησε στην κορυφαία του στιγμή τον Οκτώβριο του 1917 στην τσαρική Ρωσία, τελείωσε τραυματικά και επώδυνα το Νοέμβριο του 1989 στο Βερολίνο. Και ύστερα, αποφασισμένος να μην ξαναπονέσει, το πολιτικό ον που ζει στον δυτικό μετα-Μεσαίωνα αποφάσισε να φτιάξει ένα άλλο, πιο ανθεκτικό ‘σκληρό δέρμα’. 

Δεν θα περιμένει να απελευθερωθεί όλη η κοινωνία για να ‘επιβραβευθεί’, θα ζητήσει την επιβράβευση αμέσως μόλις κάνει ‘αυτό που πρέπει’. Ο εχθρός δεν είναι μόνο ο καταπιεστής αλλά κι εκείνος που ‘δέχεται να καταπιέζεται’. Η ιδεολογική διαπάλη κι η ‘πολλή αναζήτηση’ εντός της κοινότητας των ‘επαναστατών’ οδήγησε στην υπονόμευση της ‘επανάστασης’, άρα ας περιοριστούμε σε αιώνιες κι αδιαμφισβήτητες ‘αλήθειες’. Οι απλοί ‘αγωνιστές’ έπεσαν θύματα των ‘διανοούμενων’, ας βάλουμε λοιπόν απλούς κανόνες που να τους καταλαβαίνουν όλοι. Κι ας βάλουμε περισσότερη ‘θρησκευτικότητα’ στην ομάδα, για να είμαστε ακόμη πιο δεμένοι. Αν αυτά σου θυμίζουν κάτι αγαπητέ αναγνώστη, καλά κάνουν και σου θυμίζουν.

Κατά τη γνώμη του γράφοντος, το ριζοσπαστικό Ισλάμ στο δυτικό κόσμο του 21ου αιώνα είναι ό,τι κι ο μαρξισμός-λενινισμός του 19ου και 20ου: είναι το ‘σκληρό δέρμα’ του πολιτικού όντος του δυτικού μετα-Μεσαίωνα, το οποίο έφαγε δυο φορές τα μούτρα του αναζητώντας την ‘απελευθέρωση’ και δεν θέλει να ξαναηττηθεί και να ξαναπονέσει. Κι όσο ταχύτερα δούμε μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα τα τεκταινόμενα στις φτωχογειτονιές των μεγάλων δυτικών πόλεων τόσο το καλύτερο.

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Blunders


Ένα ‘χειρουργικό’ χτύπημα με αυτοκατευθυνόμενους πυραύλους στη δεκαετία του 1990 προκαλούσε δέος γιατί έφερνε τον πόλεμο στην πόρτα του εχθρού. Το σωτήριον έτος 2017 μ.Χ. προκαλεί θυμηδία: ο εχθρός σε καλεί να έρθεις στην πόρτα του αλλά εσύ προτιμάς να χτυπήσεις από απόσταση ασφαλείας.

Ηγέτες όπως ο Σαντάμ Χουσέιν του Ιράκ κι ο Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης, στη δεκαετία του 1990 υποχρεώθηκαν να κάνουν πίσω στα σχέδιά τους για κατασκευή πυρηνικών όπλων προκειμένου να σώσουν το κεφάλι τους. Το σωτήριον έτος 2017 μ.Χ. ο Κιμ Γιόγκ Ουν ξέρει πως για να μην έχει την μοίρα των προαναφερομένων θα πρέπει να παίξει το chicken game έως τέλους. Και σήμερα, βλέποντας πως οι ‘αποφασισμένοι να τελειώσουν με αυτόν’ Αμερικανοί έστριψαν την τελευταία στιγμή το τιμόνι χτυπώντας αντί για εκείνον ένα ‘ευκολάκι’, γελάει ικανοποιημένος.

Με πρόσχημα την ‘δημοκρατία’, στη δεκαετία του 1990 οι δυτικοί πάτησαν το πόδι τους στον αραβικό κόσμο για να ‘διορθώσουν’ τις ‘επιπολαιότητες’ της μετα-αποικιοκρατίας. Το σωτήριον έτος 2017 μ.Χ. στην προσευχή της Παρασκευής στα τεμένη των πρωτευουσών του δυτικού κόσμου το θέμα συζήτησης θα είναι το διάγγελμα Trump το οποίο δεν ήταν ομιλία ενός εκλεγμένου προέδρου μα παραλήρημα ενός σταυροφόρου με ‘θεϊκή εντολή’.

Το 1945 τελείωσε το μεγαλύτερο έως σήμερα μακελειό στον πλανήτη, το οποίο ξεκίνησε το 1914 από μια γκάφα: από τη λάθος στροφή ενός οδηγού σε μια διασταύρωση του Σεράγεβο. Οι γκάφες μεταμορφώνουν τον κόσμο που ζούμε. Κι αυτή τους τη δύναμη την αντλούν από την δική μας υπεροψία πως τάχα ‘έχουμε λάβει τα μέτρα μας’. Κι όπως κάποιος οδηγός στο Σεράγεβο του 1914 ήταν σίγουρος πως γνώριζε τη διαδρομή από το δημαρχείο στο νοσοκομείο, έτσι κάποιος χθες ήταν σίγουρος πως βρισκόμαστε ακόμη στη δεκαετία του 1990.

Ο ιστορικός του μέλλοντος, μελετώντας την Αμερική του Donald (Trump) και του Mickey (Pence), θα αναζητήσει τον ‘Goofy’ της 6ης Απριλίου του σωτήριου έτους 2017 μ.Χ. για να συζητήσει μαζί του για τα γεγονότα εκείνης της ημέρας. Και πιθανολογώ πως μια από τις πρώτες ερωτήσεις θα αφορά στο ημερολόγιο που είχε κρεμασμένο στον τοίχο του.

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά