(Not so) Great Expectations

img_3508Η Lincoln’s Inn Fields βρίσκεται στα σύνορα των διαμερισμάτων Camden και Westminster κι είναι η μεγαλύτερη δημόσια πλατεία του Λονδίνου. Περιμετρικά της βρίσκονται μεταξύ άλλων η φοιτητική εστία του Queen Mary University of London, διδακτήρια του London School of Economics, η Βασιλική Σχολή Χειρουργικής.  Δημοφιλές σημείο συνάντησης για κυριακάτικα πικνίκς, καθώς και τέννις σε ένα από τα πολλά διαθέσιμα courts. Και οπωσδήποτε δημοφιλής προορισμός για τους άστεγους της πόλης μιας κι εκεί κάθε βράδυ διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις, οι Krishna, κ.ά. διανέμουν δωρεάν φαγητό, ζεστά ροφήματα και εσχάτως και ρουχισμό (προβλέπεται βαρύς χειμώνας φέτος)*.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε κάποιο Σάββατο, πριν περίπου ένα μήνα, μέσα από την ουρά των αστέγων μπροστά από το σημείο διανομής του βραδινού φαγητού. Στον προαύλιο χώρο του κτιρίου του LSE η εφημερίδα Socialist Worker είχε οργανώσει εκδήλωση ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, η οποία περιελάμβανε εξεγερτικό hip hop και προβολή επαναστατικών μηνυμάτων στην πρόσοψη του κτιρίου (διακρίνονται στο βάθος). Την ίδια ώρα, στην φοιτητική εστία του Queen Mary ελάμβανε χώρα η δεξίωση για την υποδοχή των πρωτοετών φοιτητών Ιατρικής…Ήταν μια ξεχωριστά σουρεαλιστική βραδιά. Κατά διαστήματα, εντός ελαχίστων τετραγωνικών μέτρων συναντήθηκαν άστεγοι μετανάστες από την Ανατολική Ευρώπη (το κινητό κάποιου μάλιστα είχε ήχο κλήσης τραγούδι του Μακρόπουλου αν δεν απατώμαι…), επαναστάτες τροτσκιστές που σπουδάζουν οικονομικά στο LSE, και φερέλπιδες νέοι με evening suits και καλογυαλισμένα Church στην έκφραση των οποίων ήταν εμφανής μια κάποια ανησυχία καθώς περνούσαν δίπλα από την ουρά του συσιτίου.

Για κάποιον λάτρη της βρετανικής πρωτεύουσας και κουλτούρας η παραπάνω εικόνα θα απεικόνιζε την πολυμορφία αυτής εδώ της πόλης – πιο σωστά, την πολυμορφία που δημιούργησε αυτήν εδώ την πόλη όπως τη μάθαμε και τη ζούμε. Η αλήθεια ωστόσο είναι αρκετά πιο πεζή και λιγότερο ενθουσιώδης: το Λονδίνο φτωχοποιείται με γοργά βήματα. Αυτό είναι το κυρίαρχο trend, η φτωχοποίηση.

(Καθώς παρακολουθούσα το σκηνικό εκείνης της βραδιάς, το μάτι μου έπεσε σε ένα παλικάρι που καθόταν στην ουρά για φαγητό. Ψηλός, ευθυτενής, με ίσια κατάμαυρα μαλλιά, ρούχα σε αρκετά καλή κατάσταση, περιποιημένα νύχια, ζωηρή συμπεριφορά. Βλέποντάς τον να μην ανταλλάσσει κάποια κουβέντα με τους υπόλοιπους υπέθεσα πως ήταν φρέσκια είσοδος στην κοινότητα. Δεν έμαθα το όνομα ή την καταγωγή του, ας τον ονομάσουμε ‘Joe’…Σήμερα το πρωί πέρασα μπροστά από το σταθμό του Charing Cross, κοντά στην Trafalgar. Στο απέναντι πεζοδρόμιο είχε στηθεί το τραπεζάκι για τη διανομή πρωινού (συνήθος porridge ή σάντουιτς, καθώς και καφές και τσάι) και στην ουρά διέκρινα τον ‘Joe’. Το κατάμαυρο μαλλί λιγδιασμένο και θαμπό, τα ρούχα κουρασμένα, ορειβατικά άρβυλα με τα κορδόνια λυτά, αντιδράσεις νωθρές και βλέμμα θολό. Ένα μήνα μετά, ο ‘Joe’ είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερος…)


* Για κάποιον άπορο κάτοικο του Λονδίνου η εξασφάλιση φαγητού είναι σχετικά εύκολη υπόθεση, ενώ αντίθετα τα προσφερόμενα καταλύματα και night shelters είναι λιγοστά. Η φιλοσοφία πίσω από αυτή την ανισορροπία είναι απλή και κυνική: δεν επιτρέπεται ο άπορος/άνεργος να πεθάνει από πείνα – this is London, for heaven’s sake! – αλλά ούτε και να επανενταχθεί στον κοινωνικό ιστό της πόλης (η μόνιμη στέγη, ως σημείο αναφοράς μιας οντότητας ανάμεσα σε δώδεκα εκατομμύρια άλλες, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό). Ο οικονομικά ανήμπορος κι εργασιακά μη επιλέξιμος είναι το χαλασμένο μήλο που πρέπει να μείνει μακριά από το καλάθι με τα υπόλοιπα…

Advertisements

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s