Τι μας έφερες εδώ νέε μου;

It’s not ideal working conditions – neither for yourselves and certainly not for me. So I protest against this working method. I’m still awake, but I’m tired – and when you are tired you don’t necessarily always make the best decisions. This is why I really don’t appreciate this working method, which is hugely inconvenient and prevents my sleeping, like an honest, average, mortal citizen. (Jean-Claude Juncker, President of the European Commission).

Η παραπάνω δήλωση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου που ακολούθησε μία από τις πολλές – εξοργιστικά κι εξαντλητικά – μαραθώνιες συνεδριάσεις του Eurogroup τον περασμένο Ιούνιο είναι κατά τη γνώμη μου ο ιδανικός τρόπος να ξεκινήσει ένα άρθρο γνώμης για το τελευταίο επεισόδιο στην πολυκύμαντη σχέση μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων εταίρων.

enhanced-11432-1414077779-7

Τα θεσμικά όργανα και παράγοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης διαχειρίζονται την σταθερότητα ενός οικονομικού και πολιτικού χώρου με ετήσιο ΑΕΠ σχεδόν 14 τρισεκατομμύρια ευρώ και πληθυσμό πάνω από μισό δισεκατομμύριο ψυχές με το μυαλό ενός εφήβου σε καλοκαιρινές διακοπές στην Ίο…Ξενυχτούν διαφωνώντας (λόγω και του εκνευρισμού που η έλλειψη ύπνου φέρνει) υποκρινόμενοι πως αντέχουν (αν κι η εποχή της νιότης τους είναι πλέον μακρινή ανάμνηση). Προτεραιότητα στο μυαλό τους έχει να δείξουν στους θεατές τους πόσο «επίμονοι κι αποφασισμένοι» είναι να «βρίσκουν λύσεις» αντί, όπως θα περίμενε κανείς από έλλογα ενήλικα όντα, να κάνουν τη δουλειά η οποία τους έχει ανατεθεί σωστά και χωρίς την πίεση της τελευταίας στιγμής.

Το θέμα είναι σοβαρό: η ποιότητα των αποφάσεων αυτών των οργάνων επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα και την ευημερία εκατομμυρίων δύστυχων Ευρωπαίων, και δυστυχώς για αρκετές από τις αποφάσεις ισχύει απόλυτα ο αφορισμός για «της νύχτας τα καμώματα». Μακάρι οι συμπαθείς μεσόκοποι κυρίες και κύριοι της Ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας να αποκτήσουν σύντομα το γνώθι σαυτόν, να αποδεχτούν πως το άτιμο το γήρας ουκ έρχεται μόνον, και να βελτιώσουν την ποιότητα της δουλειάς τους για να μην ρίχνουν (και) έτσι την ποιότητα της ζωής μας. Όνειρα γλυκά να έχουν!…

Στα δικά μας τώρα και στο πρόσφατο «κάμωμα της νύχτας»: την αποκαλούμενη «συμφωνία», κατά άλλους δε «3ο Μνημόνιο»…

Λυπάμαι, μα δεν βλέπω καμία «συμφωνία». Το κείμενο που κυκλοφορεί εδώ και λίγες ώρες στο διαδίκτυο είναι το ανακοινωθέν στο οποίο συμφώνησαν οι ηγέτες της Ευρωζώνης στην χθεσινή συνεδρίασή τους. Είναι ένα κείμενο συμπερασμάτων. Αναφέρει τα μέτρα που όφειλαν, βάσει των προηγούμενων προγραμμάτων στήριξης (τα δύο «Μνημόνια» δηλαδή), να έχουν ήδη νομοθετήσει κι εφαρμόσει οι ελληνικές κυβερνήσεις ζητώντας την άμεση εφαρμογή τους, ενώ περιλαμβάνει και μια πρώτη εκτίμηση των χρηματοδοτικών αναγκών του ελληνικού κράτους τα επόμενα τρία χρόνια ενόψει της πιθανής έναρξης διαπραγματεύσεων για ένα πιθανό τρίτο χρηματοδοτικό πρόγραμμα στήριξης (ένα νέο «Μνημόνιο» δηλαδή). Όποιος λοιπόν μιλάει σήμερα για «3ο Μνημόνιο» είτε δεν γνωρίζει ο ίδιος ανάγνωση είτε θεωρεί πως δεν γνωρίζουμε εμείς...

Αυτό που έφερε μαζί του λοιπόν ο κ.Τσίπρας από την Εσπερία δεν είναι παρά μια παράταση του προγράμματος που έληξε στο τέλος του Ιουνίου χωρίς η ελληνική κυβέρνηση να έχει διευθετήσει το επόμενο βήμα. Αυτονόητα, κανείς δεν μιλάει για παράταση εφόσον δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο από τους κανονισμούς της Ένωσης. Οι Ευρωπαίοι, εξαιρετικά δημιουργικοί στην παράκαμψη των κανόνων όταν οι συνθήκες το απαιτούν, «εξαπατούν» τους πολίτες τους δίνοντας στο ελληνικό κράτος τη δυνατότητα να λάβει τελικά τα κονδύλια που υπολείπονται από την εκτέλεση του τελευταίου προγράμματος στήριξης και τα οποία, τυπικά, θα είχε πλέον χάσει. Παράλληλα, βλέποντας πως στη διάρκεια του τελευταίου εξαμήνου η κατάσταση βγήκε εκτός ελέγχου κι αυτό είχε (και) οικονομικές επιπτώσεις, κάνει πρόβλεψη για ένα διακρατικό δάνειο (μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας;) προκειμένου να καλυφθεί η πρόσθετη οικονομική ζημιά. Κανένα «πρόγραμμα-γέφυρα» λοιπόν, απλά μια – παράτυπη – παράταση κάτω από τη μύτη των Ευρωπαίων πολιτών

330px-WinonaSavingsBankVault

Με το μαχαίρι στο λαιμό όμως. Με εξαντλητική πίεση. Και με εξευτελιστικό τρόπο έναντι του ελληνικού λαού…Λυπάμαι, μα θα διαφωνήσω με όσους εντέχνως προβάλλουν από χτες τη νέα εκδοχή του δήθεν «διωγμού του περήφανου ελληνικού λαού»1 – κι όπως πάντα, με το αζημίωτο…

Οι Ευρωπαίοι εταίροι και δανειστές εν πρώτοις έδειξαν μεγαλύτερο σεβασμό στο αποτέλεσμα του πρόσφατου δημοψηφίσματος από τους εκπροσώπους του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Δεν ερμήνευσαν το αποτέλεσμα κατά το δοκούν όπως τα δικά μας παλικάρια (δήθεν «εντολή για συμφωνία παραμονής στο ευρώ με κάθε κόστος») αλλά κατά το γράμμα του (εντολή διαπραγμάτευσης για νέα συμφωνία, κατά το δυνατόν καλύτερη από όσες εφαρμόστηκαν έως τώρα). Δεν ισχυρίζομαι πως το έκαναν από άδολη αγάπη και υψηλά ιδανικά. Το πιθανότερο είναι πως θέλησαν για τη δική τους έξωθεν καλή μαρτυρία να μην συναινέσουν στην άθλια υφαρπαγή της έγκρισης του ελληνικού λαού μιας οποιασδήποτε συμφωνίας (στο όνομα της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη) την οποία το καθ’ημάς πολιτικό προσωπικό έσπευσε να κάνει την επομένη κιόλας του δημοψηφίσματος. Η παραχάραξη της λαϊκής βούλησης λοιπόν παρέμεινε «προνόμιο» των δικών μας πολιτικών εκπροσώπων

Ας πάμε λοιπόν κι ένα βήμα παραπέρα. Το πολιτικό προσωπικό που συμπεριφέρεται με τέτοιο τρόπο απέναντι στη βούληση των πολιτών που εκπροσωπεί πόσο φερέγγυο είναι ως αντισυμβαλλόμενος και διαχειριστής μιας δανειακής συμφωνίας 100 δισεκατομμυρίων;…Το έλλειμμα εμπιστοσύνης, το οποίο επισημάνθηκε ως κομβικό πρόβλημα από πολλούς στην Εσπερία τις τελευταίες μέρες, είναι δυστυχώς βαθύτερο από όσο παρουσιάζεται. Το ελληνικό πολιτικό προσωπικό έδειξε έλλειψη αρχών. Έβαλε τιμή πώλησης στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος κι αυτό δυσκολεύει την διαπραγμάτευση – αν τελικά γίνει – μιας νέας δανειακής σύμβασης. Μπορεί να φαίνεται «προτεσταντικό», μα αν κάποιος φέρεται έτσι ξεδιάντροπα στους δικούς του ανθρώπους τι θα τον απέτρεπε να φερθεί έτσι και χειρότερα στους άλλους, τους «ξένους»;…Η διαπραγμάτευση – την οποία κέρδισε ο ελληνικός λαός με το «ΟΧΙ» του – θα ξεκινήσει όταν, εκτός των άλλων, οι εκπρόσωποι του ελληνικού πολιτικού συστήματος αποδείξουν πως διαθέτουν ηθικό ανάστημα ικανό να στηρίξει μια συμφωνία δεκάδων δισεκατομμυρίων. Είναι όσο θλιβερό φαίνεται…

Όσον αφορά τον εξευτελισμό…Δεν εξευτελίστηκε ο ελληνικός λαός αλλά οι πολιτικοί του εκπρόσωποι για την πολιτεία τους τα τελευταία πέντε χρόνια της κρίσης. Λυπάμαι που ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε να αναλάβει, ως όφειλε, ο ίδιος τον εξευτελισμό τους. Μα κι έτσι που έγινε δεν είναι άσχημα….

Αυτό που απαιτεί το ανακοινωθέν της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης από την ελληνική κυβέρνηση είναι να εφαρμοστούν τα δυο προηγούμενα Μνημόνια τα χρήματα των οποίων το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει ήδη εισπράξει και διαχειριστεί. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, το οποίο εδώ και πέντε χρόνια είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση εξαπατά τον ελληνικό λαό λέγοντάς του πως συμφωνεί σε μέτρα για να πάρει χρήματα τα οποία μετά δεν θα εφαρμόζει κι ούτε γάτα ούτε ζημιά, υποχρεώνεται πλέον με κατεβασμένο το κεφάλι και με την ουρά στα σκέλια να σταθεί απέναντι στον ελληνικό λαό και να παραδεχτεί την εξαπάτηση του τελευταίου. Και να τα βρει μαζί του τώρα και, κατά το κοινώς λεγόμενο, να «λουστεί» τις συνέπειες της χρόνιας ύπνωσης στην οποία τον καταδίκασε.

Το σύνολο του πολιτικού συστήματος που ανέλαβε τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης δαιμονοποίησε τα Μνημόνια τα οποία όμως ούτε διαπραγματεύτηκε ούτε εφάρμοσε πλήρως. Η προσωπική μου γνώμη – πιστεύω, όπως και των περισσοτέρων – είναι πως και τα δύο Μνημόνια διαπνέονταν από την αντιλαϊκή, αντιπαραγωγική, και καταστροφική φιλοσοφία του ΔΝΤ η οποία έχει οδηγήσει σε οικονομικό και κοινωνικό μαρασμό δεκάδες χώρες και λαούς στο παρελθόν. Εντούτοις, η δημοφιλής άποψη πως «τα Μνημόνια απέτυχαν» μου γεννούσε πάντοτε στο την ένσταση «μα αφού δεν εφαρμόστηκαν»2 κι αυτή θα επαναλάβω κι εδώ: τα δύο Μνημόνια δεν εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα.

Είναι ετούτη εδώ η στιγμή με την ελληνική κοινωνία στο χείλος του γκρεμού που το καθ’ημάς πολιτικό προσωπικό υποχρεώνεται – ευτελιζόμενο – να τα εφαρμόσει. Και να εισπράξει τη δικαιολογημένη οργή του ελληνικού λαού για την εξαπάτηση τόσων χρόνων. Έχτισαν καριέρες, αναρριχήθηκαν ή διατήρησαν κυβερνητικές θέσεις, απέκτησαν δημοφιλία και πολιτική ισχύ ισχυριζόμενοι στον ελληνικό λαό πως ξέρουν οι ίδιοι τον τρόπο για να τον γλυτώνουν από τα δύσκολα. Τροφοδότησαν τον μύθο των «κουτόφραγκων» που «θα μας πληρώνουν για να μην καταστραφούν», εκπαίδευσαν τον ελληνικό λαό να στηρίζει την ευμάρειά του στην εξαπάτηση των Ευρωπαίων (συν)εταίρων του, του φούσκωσαν τα μυαλά με τον Λεωνίδα και του Κούγκι ενώ τον έμαθαν να φέρεται ως καταφερτζής, τον παραμύθιαζαν με «άλλους δρόμους»3 χωρίς ποτέ να στρώσουν τον … τους κάτω για να δουν αν είναι εφικτοί και πώς ακριβώς θα τους ακολουθήσουν. Ας εισπράξουν – όλοι τους – την οργή του λοιπόν. Τώρα. Κατ’απαίτηση των «κακών δανειστών».

Καλή δύναμη σε όλους. Κεφάλι ψηλά!


(1) τα σχόλια είναι ανοικτά, μπορείτε να εκφραστείτε ελεύθερα και με όλη τη δύναμη της ψυχής σας…

(2) το αυτό

(3) οι οποίοι σίγουρα υπάρχουν

Advertisements

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s