Some Years After…

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από εκείνον τον δραματικό Ιούλιο του ’15. Τότε που οι Έλληνες, φοβισμένοι από τον κίνδυνο να βρεθούν στα αχαρτογράφητα νερά μιας πορείας εκτός Ευρώπης*, είχαν ψηφίσει μαζικά “Ναι” στο δημοψήφισμα για την αποδοχή μιας πρότασης σκληρής λιτότητας των Ευρωπαίων εταίρων.

Το ίδιο βράδυ είχε παραιτηθεί κι η κυβέρνηση – μια παράξενη συμμαχία ριζοσπαστών, κρατιστών σοσιαλδημοκρατών κι ακροδεξιών – λέγοντας πως η ετυμηγορία του ελληνικού λαού σήμαινε αποδοχή της λιτότητας κι εκείνοι δεν θα μπορούσαν να υλοποιήσουν μια τέτοια συμφωνία.

Γρήγορα ωστόσο συγκροτήθηκε ένας συνασπισμός “φιλοευρωπαϊκών”κομμάτων ο οποίος σχημάτισε μια κυβέρνηση “εθνικής σωτηρίας” η οποία κι ανέλαβε να υλοποιήσει την συμφωνία.

Λίγους μήνες μετά συμφωνήθηκε κι ένα νέο πρόγραμμα διάσωσης – “Μνημόνιο 3” το αποκάλεσαν – γιατί διαφορετικά η χώρα “θα κατέρρεε”, όπως έλεγαν. Ήταν ένα πολύ σκληρό πρόγραμμα, αλλά μιας κι οι Έλληνες είχαν αποδεχτεί την πρόταση των Ευρωπαίων σε εκείνο το δημοψήφισμα το νέο Μνημόνιο εφαρμόστηκε χωρίς σπουδαίες αντιδράσεις.

Πέρασαν χρόνια από τότε. Και μετά από αρκετά χρόνια φτώχειας και δυστυχίας άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια “ανάκαμψης”. Τίποτα σπουδαίο, μια μικρή “άνεση” μετά από χρόνια στέρησης. Οι κυβερνώντες – εκείνοι που τον Ιούλιο του ’15 ανέλαβαν να “σώσουν τη χώρα”… – επιμένουν πως η λιτότητα πρέπει να συνεχιστεί, αλλά…

Αλλά τώρα, χρόνια μετά, ποιος θυμάται όσα γίνονταν τους πρώτους μήνες του ’15; Τον κ.Μπαλτά και την κοτσίδα του κ.Κουράκη, τον κ.Βούτση, τις εμμονές της κ.Κωνσταντοπούλου, τον κ.Λαπαβίτσα, τον κ.Λαφαζάνη, τους κ.κ. Φωτόπουλο, Μπαλασόπουλο και Καλφαγιάννη, την κ.Ραχήλ; Ελάχιστοι.

Θυμούνται ωστόσο πως ο κ.Τσίπρας ήταν παλικάρι τότε που τα έβαλε με τους Ευρωπαίους, κι όταν οι Έλληνες τον άφησαν μόνο του επειδή φοβήθηκαν προτίμησε να παραιτηθεί παρά να “προδώσει τις αρχές του”. Και θυμούνται και τον Γιάνη, που τον λοιδώρησαν οι Ευρωπαίοι γιατί τους ξεμπρόστιασε…Ευτυχώς, τόσα χρόνια μετά, ο κ.Τσίπρας είναι ακόμα εδώ. Μάχιμος. Και δεν είναι καλά καλά ούτε πενήντα χρονών…

Πάντοτε είχαμε ένα θέμα με τη μνήμη μας ως λαός, έτσι δεν είναι;…Έξυπνο, Αλέξη!

Επιμύθιο

Βλέποντας το αδιέξοδο να πλησιάζει, ο κ.Σαμαράς χρησιμοποίησε την εκλογή νέου ΠτΔ προκειμένου να αφήσει στον κ.Τσίπρα να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Με αριστοτεχνικό τρόπο, ο κ.Τσίπρας επιστρέφει την καυτή πατάτα στα χέρια του κ.Σαμαρά – και μάλιστα ακόμα πιο καυτή. Και ταυτόχρονα “απαλλάσσεται” από τον πολιτικό φορέα ο οποίος τον οδήγησε στον πρωθυπουργικό θώκους αλλά σε αυτούς τους έξη μήνες αποδείχτηκε “λίγος” για τις προσωπικές του φιλοδοξίες  – κι αυτό το τελευταίο δείχνει πως έχουμε να κάνουμε με έναν καλλιτέχνη της τακτικής.

Θα τον ξαναβρούμε τον κ.Τσίπρα μπροστά μας λοιπόν. Κι εκείνη τη φορά θα διαλέξει καλύτερα τη στιγμή που θα αναλάβει την εξουσία. Και μάλλον υπό την σκέπη ενός πολιτικού σχηματισμού πιο ικανού από τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ στην εξυπηρέτηση των φιλοδοξιών του.

*αυτό τους είχαν πει πως θα σήμαινε το “Όχι” τους…

Advertisements

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s