Κύριε Διευθυντά μου!…

Πέρσι τέτοια εποχή ολοκλήρωσα την ανάγνωση του The Fall of Paris: The Siege and the Commune 1870-71 του Alistair Horne (ISBN-13 978-0141030630). Εξαιρετικά τίμιο βιβλίο στον τρόπο που παρουσιάζει ένα κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο (την Παρισινή Κομμούνα, μεταξύ 18 Μαρτίου και 28 Μαϊου 1871) το οποίο ενέπνευσε τόσο το αποκαλούμενο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα1 όσο και τους ορκισμένους εχθρούς του2.

index

Εκείνο δε που με κάνει να θεωρώ το συγκεκριμένο βιβλίο μια από τις πιο καλογραμμένες μονογραφίες που έχουν πέσει στα χέρια μου είναι η τόλμη του να αποκαθηλώσει μύθους και δοξασίες για την δήθεν άσπιλη, αμόλυντη, σχεδόν υπερβατική συμπεριφορά και πολιτεία των «λαϊκών αγωνιστών» στο επαναστατημένο Παρίσι – για κατά συρροήν εικονοκλάστες όπως ο γράφων αυτό είναι ένα ανεκτίμητο προσόν για ένα βιβλίο ή/και έναν άνθρωπο.

Ο Alistair Horne περιγράφει πραγματικούς ανθρώπους με τις ανθρώπινες αδυναμίες τους: παρίες που εντάχθηκαν στον επαναστατικό στρατό μόνο και μόνο για να παίρνουν τον μισθό τον οποίο στη συνέχεια σπαταλούν στα καμπαρέ αφήνοντας νηστικά τα παιδιά τους, τυχωδιώκτες και εγκληματίες που εκλέγονται αξιωματικοί και κυβερνήτες υποσχόμενοι στο πόπολο ατιμωρησία για τα παραπτώματά του και περισσότερο κρασί, μηχανορραφίες και ίντριγκες μεταξύ «συντρόφων», αθώους που εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες όταν ο εραστής της γυναίκας τους σκέφτεται πως ο πιο σίγουρος τρόπος να απαλλαγεί από τον σύζυγο είναι να τον καταγγείλει ως «εχθρό του λαού»…Όλα εκείνα τα ένστικτα που βγαίνουν από το κουτί της Πανδώρας που κάθε άνθρωπος έχει μέσα του, κι ανοίγει όταν το φαγητό έχει πια τελειώσει κι οι εχθροί έχουν πια κλείσει κάθε οδό διαφυγής από την παγίδα…

Διάβασα σήμερα πως οι καθηγητές ετοιμάζονται να εκλέξουν τους διευθυντές των σχολείων τους, εφαρμόζοντας άλλη μια «μεταρρύθμιση» του ανεκδιήγητου δίδυμου Μπαλτά-Κουράκη στο Υπουργείο Παιδείας. Στο όνομα της «λαϊκής βούλησης», μα στην ουσία εξαιτίας της αθεράπευτης ιδεοληψίας ημιμαθών ανθρώπων που χρόνια τώρα διαβιούν και συντηρούνται στην γυάλα τους με έξοδα των υπολοίπων – εκείνων που ο κάθε Μπαλτάς κι ο κάθε Κουράκης αυτού του τόπου απαξιεί να γνωρίσει και να ζήσει από κοντά, γιατί αυτό απαιτεί να βγουν από τη γυάλα τους κι εκεί έξω κάνει κρύο και δεν είναι άνετα, να πάρει η ευχή…Μια κοινωνία βουτηγμένη στις «αξίες» της συναλλαγής και της «αλληλοεξυπηρέτησης» φροντίζει να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή της εκπαιδεύοντας τα παιδιά της από νωρίς σε αυτές με τη δύναμη του ζωντανού παραδείγματος.

Αυτή η είδηση λοιπόν μου έφερε στο μυαλό εκείνο το βιβλίο κι όσα σας έγραψα πιο πάνω…αλλά και κάτι άλλο: τείνω στο συμπέρασμα πως κάποιοι στην κυβέρνηση πρέπει, ως μαθητές, να το μισούσαν το σχολείο…


(1) Λέγεται πως ο Β.Ι.Λένιν, όταν η Οκτωβριανή Επανάσταση ξεπέρασε σε διάρκεια εκείνη της Κομμούνας “μετρούσε” τις κατοπινές μέρες ως “Κομμούνα συν μία”, “Κομμούνα συν δύο”, κι ούτω καθεξής…

(2) Η βαρβαρότητα που επέδειξαν οι Γάλλοι τόσο στη Μέση Ανατολή στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα όσο και στην Αλγερία αργότερα είναι (και) απόρροια της αγριότητας που επέδειξαν οι στρατιώτες του Αδόλφου – η Ιστορία κάποιες φορές κάνει πολύ, μα πολύ μαύρο χιούμορ – Θιέρσου απέναντι στους παριζιάνους Κομμουνάρους…

Advertisements

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s