Κούγκι

Η ιστορία δεν είναι φανταστική, και οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή γεγονότα δεν είναι τυχαία

Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα για λίγες μέρες στην Αθήνα. Την Κυριακή το πρωί έτυχε να χρειαστεί να χρησιμοποιήσω ταξί, και με αντίτιμο μόλις 6 ευρώ – η διαδρομή δεν ήταν μεγάλη – έγινα κοινωνός της μόνης διαπραγματευτικής τακτικής η οποία μπορεί να βγάλει τη χώρα από το οικονομικό αδιέξοδο1.

27716_122671004409595_6589386_n

“Να δεχτούμε κι άλλο μνημόνιο, να το ψηφίσουμε κιόλας, κι όταν πάρουμε τα λεφτά να πουν οι βουλευτές πως δεν το θέλουμε πια και να το καταργήσουνε! Και μετά ας έρθουν οι Γερμανοί να τα ζητήσουν πίσω!”. Από την – μάλλον ουδέτερη – έκφρασή μου υπέθεσε πως είτε δεν είχα καταλάβει το μεγαλείο της σκέψης του ανδρός είτε ήμουν αφηρημένος και δεν την άκουσα. Τον ρώτησα λοιπόν αν είχε βάλει ταξίμετρο, κι αφού το κοίταξε για να σιγουρευτεί πως όντως το είχε ξεκινήσει σκέφτηκε πως μάλλον ίσχυε το δεύτερο, οπότε μου επανέλαβε την σωτήρια για την πατρίδα πρότασή του τεκμηριώνοντάς την με “αδιάσειστα” (sic) στοιχεία. Επειδή μάλιστα τον άκουγα χωρίς να σχολιάζω, τον είδα πως είχε πάρει φόρα κι ετοιμαζόταν να μου παρουσιάσει και το σχέδιό του για την Κύπρο. Αλλά δεν πρόλαβε, γιατί…

Λίγο πριν φτάσουμε στον προορισμό μου του είπα χαμογελώντας πως άλλαξα γνώμη που τον άφησα να ξεκινήσει το ταξίμετρο, οπότε αποφάσισα να μην τον πληρώσω για τη διαδρομή…Στα τελευταία πεντακόσια μέτρα, με εκείνον πλέον εκτός μάχης, πρόλαβα να του πω την γνώμη μου για την “πρότασή” του, για τον ίδιο, για τους φίλους του που τον ακούνε να λέει ό,τι μου είπε εμένα και τον κάνουν ακόμα παρέα, για τους συμπατριώτες μου που σκέφτονται με τον δικό του τρόπο, για τον καιρό κι αν θα έχουμε καύσωνες το καλοκαίρι, κ.ά. Και τα 6 ευρώ που έγραψε το ταξίμετρο τα δέχτηκε με το χαμόγελο εντάξει-κύριος-λέμε-και-καμιά-μ..α-να-περάσει-η-ώρα2 που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, οι οποίοι για τέσσερεις σχεδόν αιώνες παρέμεναν υπόδουλοι στους Οθωμανούς όχι γιατί ήταν ραγιάδες αλλά επειδή ήθελαν να προετοιμάσουν την επανάστασή τους μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια για να είναι ένα αριστούργημα

Τελειώνοντας το σύντομο αυτό οδοιπορικό στην αγαπημένη Αθήνα, θα ήθελα να ευχηθώ – ετεροχρονισμένα – τις Ελληνίδες μητέρες που γιόρταζαν την ίδια ημέρα που ένας Βαρουφάκης της διπλανής πόρτας με μετέφερε με μια πετρελαιοκίνητη κίτρινη Mercedes έναντι έξη ταπεινών ευρώ. Κι επιτρέψτε μου να κάνω μια μικρή διάκριση, και να κλίνω ευλαβικά το γόνυ όχι μπροστά στις παρασυρμένες από τους δυτικούς νεωτερισμούς μητέρες μα στις άλλες, τις παραδοσιακές Ελληνίδες μάνες που κρατούν ζωντανή την κληρονομιά της φυλής: εκείνες που θα συμβουλέψουν το κορίτσι τους να αφήσει έρωτες κι άλλες αηδίες και να βρει να παντρευτεί έναν “σοβαρό άνθρωπο” με λεφτά, για να έχει καλή ζωή


(1) Η ατυχία αυτής της χώρας είναι πως εκείνοι που πραγματικά γνωρίζουν τις λύσεις για τα προβλήματά της είναι δυστυχώς απασχολημένοι να οδηγούν ταξί και να χτενίζουν μαλλιά…

(2) Το οποίο αντικατέστηκε το αρχαιοελληνικό μειδίαμα στο πέρασμα των αιώνων…

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ελληνικά, Στα πεταχτά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s