De profundis

Στο εντευκτήριο της Αερολέσχης του São Paulo (Βραζιλία)

Στο εντευκτήριο της Αερολέσχης του São Paulo (Βραζιλία)

Εδώ και μερικά χρόνια ζω κι εργάζομαι στο Λονδίνο. Οι κόρες μου με τη μητέρα τους στην Αθήνα*, όπως και παλιοί φίλοι, οι εναπομείναντες συγγενείς, κι άνθρωποι της καρδιάς. Οι εργοδότες μου εξωστρεφείς εταιρείες (όπως οι περισσότερες εδώ) με δραστηριότητες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Το αεροπλάνο λοιπόν έπαψε να είναι ένα “εξωτικό” μέσο μεταφοράς. Έγινε ο τρόπος που ενώνονται μεταξύ τους τα κομμάτια του παζλ μιας καθημερινότητας που υποχρεωτικά εκτυλίσσεται την ίδια στιγμή σε διαφορετικά σημεία αυτού εδώ του πλανήτη…

Η βαλίτσα ετοιμάζεται πλέον σε είκοσι λεπτά (η χειραποσκευή ακόμη πιο σύντομα). Διαφανή μπουκαλάκια των 80 ml με υγρά φακών επαφής, after shave και κρέμα ξυρίσματος σε διαφανείς σακούλες, η κάρτα επιβίβασης “κατεβαίνει” στο smartphone, ζώνη και ρολόι μαζί με laptop και Kindle στο πλαστικό δοχείο του ελέγχου ασφαλείας, ο πίνακας ανακοινώσεων αναγγέλλει την πύλη επιβίβασης, το κινητό σε λειτουργία flight mode, ο ήχος καθώς κουμπώνουν τα δυο κομμάτια της ζώνης ασφαλείας…

Η επιμονή της Easyjet να στριμώξω τα πάντα σε μία χειραποσκευή, η διαπίστωση στις πτήσεις της Aegean πως οι Ελληνίδες έχουν ομορφύνει, το κέφι των αεροσυνοδών της Lufthansa, ο βρετανικός αυτοσαρκασμός στο περιοδικό της British, τα μεταλλικά μαχαιροπήρουνα της TAP, η υπενθύμιση του βραζιλιάνου συνταξιδιώτη καθώς η πτήση της TAM χοροπηδά από τις αναταράξεις πως “εδώ ακριβώς είναι το σημείο που έπεσε το Airbus της Air France”, ο έλεγχος του U.S. Immigration στο αεροδρόμιο του Dallas, η βαλίτσα που ξέμεινε στο Παρίσι και μου παρέδωσε η Air France στην Τήνο την παραμονή της επιστροφής μου στην Αθήνα από τις διακοπές…

Το Σινικό Τείχος και η αμμουδιά της Ipanema, οι τίγρεις που βάδιζαν δίπλα στο ταξί στην Ινδία, το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας και τα βενετσιάνικα κανάλια, η Scala στο Μιλάνο και το φθινοπωρινό κολύμπι στη Μάλτα, o Μισισσιπής και το Manhattan. Κι οι εικόνες από το παράθυρο. Η Βαϊκάλη κι ο Κίτρινος Ποταμός, το Παρίσι, η Μάγχη και το Βερολίνο, το μαγικό γαλάζιο του Αιγαίου, το σκοτεινό Βουκουρέστι και το λαμπερό νυκτερινό Λονδίνο, ο διάδρομος προσγείωσης στο Ελ.Βενιζέλος. Και τα μάτια που αναζητούν εκείνον που σε περιμένει ή εκείνη που περιμένεις καθώς ανοίγει η αυτόματη πόρτα στις αφίξεις. Και τα πρώτα λόγια. Η αγκαλιά και το καλωσόρισμα.

Ευχαριστώ από καρδιάς εκείνους που καθισμένοι πίσω από δεκάδες όργανα, ενδεικτικές λυχνίες και διακόπτες με έφεραν γρήγορα και με ασφάλεια στους προορισμούς μου. Τις περιποιημένες κι ευγενικές κοπέλες που φρόντισαν τα ταξίδια μου να είναι όσο το δυνατό πιο άνετα. Όλους εκείνους που οδήγησαν μια κατασκευή βαρύτερη από τον αέρα, που δεν έχει κάπου να “ακουμπήσει” στη διαδρομή, να ενώνει τα απομακρυσμένα κομμάτια της καθημερινότητας. Τους ευχαριστώ για τις ώρες που κέρδισα με τους αγαπημένους μου, για τις εικόνες που πλημμύρισαν τα μάτια μου, για τους ήχους και τις γεύσεις που άκουσα και γεύτηκα από κοντά, για τον Σταυρό του Νότου που αντίκρυσα κοιτώντας τον ουρανό από ένα ημισφαίριο άλλο εκείνου στο οποίο είδα για πρώτη φορά το φως της μέρας. Τους ευχαριστώ που έφεραν κοντά μου αγαπημένα πρόσωπα. Να είναι πάντα καλά.

Ένα τρυφερό και διακριτικό άγγιγμα στον ώμο όσων ετούτη εδώ την ώρα σε κάποια terminals στα αεροδρόμια της Βαρκελώνης και του Ντύσελντορφ περιμένουν να μάθουν αν βρέθηκε κάτι από τους αγαπημένους τους σε μια χιονισμένη πλαγιά των Γαλλικών Άλπεων…

Υ.Γ. Το άκουσμα της συντριβής του αεροπλάνου της Germanwings με βρήκε στο μέσον της συγγραφής ενός κειμένου για την χτεσινή συνάντηση του κ. Τσίπρα με την κ. Merkel στο Βερολίνο. Το κείμενο εκείνο θα παραμείνει ημιτελές


* ο Nasty Bug υπήρξε για ένα σεβαστό μέρος της ζωής του παντρεμένος…

Advertisements

5 Comments

Filed under Ελληνικά, Στα πεταχτά, Ταξίδια

5 responses to “De profundis

  1. Έμαθες να βλέπεις τον κόσμο από ψηλά, κατέκτησες μιαν ανώτερη βαθμίδα ελευθερίας. Κατά τ’ άλλα συμμερίζομαι και συμπαρίσταμαι, το αεροπλάνο προοριζόταν για το αεροδρόμιο από το οποίο πετώ μεθαύριο και κοντά στο οποίο εργάζομαι περιστασιακά. Στην πτήση 16 μαθητές και μαθήτριες και δύο καθηγήτριες από μια κοντινή μας πόλη. Αύριο πάντως το σχολείο θα λειτουργήσει!

    Like

  2. Η τελευταία φράση με έκανε να νιώσω καλύτερα απόψε. Να είσαι και να είναι καλά.

    Like

  3. Pingback: New Diaspora — De Profundis

  4. η ζωή μου τους τελευταίους μήνες. ενα ατελείωτο αεροπλάνο. σε ευχαριστώ πού έβαλες σε λέξεις το πως ενιωσα και νιώθω από προχτές

    Like

  5. Greg

    Παρόμοια συναισθήματα – ακριβώς οι ίδιες σκέψεις – μετρούσα κάποτε τις ώρες πτήσεις για να δω αν έχω περισσότερες από τους πιλότους – έτσι ακριβώς είναι όπως τα έγραψες. Εγώ έχω την τύχη ακόμα να μένω στην Ελλάδα με την οικογένειά μου αλλά τα τελευταία 9+ χρόνια είμαι σχεδόν κάθε εβδομάδα σε ένα αεροπλάνο
    Καλές πτήσεις σε όλους μας

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s