You ain’t seen nothing yet…

There is no greatest danger than underestimating your opponent(1)

Τα τελευταία τρία χρόνια ο Πάνος Καμένος φρόντισε επιμελώς να ασχολούμαστε τακτικά μαζί του. Και μπορεί το στυλ και το περιεχόμενο της παρουσίας του στην πολιτική και κοινωνική ζωή μιας καταρρέουσας χώρας να ξένιζε και να απωθούσε εμάς τους “διανοούμενους” – ή διανοουμενίζοντες… – όμως ο στόχος του πολιτικού μάρκετιγκ ήταν κι είναι να έρχονται οπαδοί στο κόμμα και ψήφοι στην κάλπη κι όχι η διεκδίκηση βραβείων ποιότητας κι αισθητικής από τους “καλόγουστους”. Παιγνίδι εντυπώσεων λοιπόν, μυαλά – ενίοτε και βουλευτές – στα κάγκελα, αισθητική επιθεώρησης στο Δελφινάριο αλλά αφού ο Λαζόπουλος αναγορεύτηκε σε αντισυστημικό – και μάλιστα αριστερών (!) αποχρώσεων – σύμβολο πουλώντας λαϊκίστικο τηλεοπτικό κατιναριό γιατί να μη διεκδικούσε κι εκείνος εξουσία και ρόλο στα δρώμενα πουλώντας φτηνιάρικη πολιτική πραμάτεια σε έναν λαό που τρώει ό,τι σάπιο του σερβίρουν αρκεί να είναι ευκολομάσητο;…

Φαίνεται ωστόσο πως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Κι όσοι βιάστηκαν να τοποθετήσουν τους ΑΝ.ΕΛ. δίπλα στο Κίνημα Πέντε Αστέρων του Grillo (Ιταλία) και το UKIP του Farage (Μ.Βρετανία), μιλώντας για ένα ακόμα κόμμα διαμαρτυρίας που γέννησε η λιτότητα και η μαζική μετανάστευση το οποίο και θα διαλυθεί όταν οι Ευρωπαίοι νιώσουν ξανά το στομάχι και το πορτοφόλι τους γεμάτα, θα πρέπει να αναθεωρήσουν. Ο Grillo, άλλος ένας φαιδρός σαλτιμπάγκος με πολιτικές βλέψεις από τους πολλούς που γέννησε και θα γεννά η ιταλική γη, θα έχει κι αυτός τη μοίρα των προηγούμενων. Ο Farage, φιγούρα βγαλμένη από φτηνή pub στο Tottenham, αφού οδήγησε τους Συντηρητικούς και τους Εργατικούς σε ξενοφοβικές θέσεις θα πάει σιγά σιγά πίσω στο σπίτι του συντροφιά με τα αγαπημένα του pints.

Ο Καμένος όμως νιώθει απόστολος κι ευαγγελιστής, προορισμένος από την Ιστορία να μας φέρει ξανά στον “ίσιο δρόμο”, Μωυσής κι εθνάρχης, αναμορφωτής κι αναβαπτιστής του υπόδουλου λαού του. Κάτι τέτοιοι δυστυχώς μένουν για πολύ μαζί μας. Σίγουρα μένουν μαζί μας περισσότερο από όσο χρειάζεται γιατί θεωρούν πως μόνο εκείνοι ξέρουν πόσο ακριβώς χρειάζεται να μείνουν μαζί μας. Και το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο μιας κι εμφανίζεται ικανότερος από όσο νομίζαμε πως ήταν.

Από την ταινία Mission, 1986. (www.stuartfernie.org)

Από την ταινία Mission, 1986. (www.stuartfernie.org)

Σε μια από τις κρισιμότερες περιόδους της ιστορίας του νεώτερου ελληνικού κράτους(2) ο Καμένος δείχνει να “παίρνει το παιγνίδι πάνω του” με την ανοχή, ικανοποίηση ή κι επιδοκιμασία της – τύποις – κυρίαρχης στο εκλογικό σώμα “αριστεράς” του ΣΥΡΙΖΑ. Η άθλια προβοκάτσια με την δήθεν απόπειρα χρηματισμού του Παύλου Χαϊκάλη προκειμένου να υπερψηφίσει τον Σταύρο Δήμα για ΠτΔ, η οποία δεν ήταν παρά μια χυδαία απειλή προς όσους βουλευτές ήταν τότε αναποφάσιστοι πως θα τους κολλήσουν τη ρετσινιά του “πουλημένου” έτσι και μαζέψουν οι Σαμαράς-Βενιζέλος τις 180 ψήφους που ζητούσαν, υιοθετήθηκε χωρίς δεύτερες σκέψεις από τον ανεκδιήγητο Τσίπρα κάνοντας έτσι την “αριστερά” συνένοχο στην προβοκάτσια.(3) Η προεκλογική καμπάνια των ΑΝ.ΕΛ. – ένα μνημείο κιτς, απροσχημάτιστου γλυψίματος προς τον διαφαινόμενο νικητή των εκλογών, και παροχής εγγυήσεων προς τους υπόλοιπους ότι “θα είμαι δίπλα του να τον προσέχω μην το παρακάνει” – τον οδήγησε την επομένη των εκλογών να ανακοινώνει εκείνος πρώτος (!) έξω από τα γραφεία της Κουμουνδούρου την κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. – in your face, που λένε οι Αγγλοσάξωνες – και μερικές ημέρες μετά, πανευτυχή(4), να περνάει το κατώφλι του υπουργείου Άμυνας. Και μετά;

Και μετά ο Πάνος άρχισε να προωθεί τη δική του ατζέντα χωρίς κανείς από αυτό τον κωμικό συρφετό σχολιαρόπαιδων, εμμονικών συνταξιούχων “επαναστατών”, και ημιμαθών “ειδημόνων” γεμάτων ιδεοληψίες και αδιαμφισβήτητη ανικανότητα – εν συντομία, τα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ… – να δείχνει να ενοχλείται. Ο ενθουσιασμός της Ρένας Δούρου να συμβάλλει με τις μικρές της δυνάμεις στα μεταξικής αισθητικής πανηγύρια που θα στηθούν την 25η Μαρτίου στο Σύνταγμα είναι παρονυχίδα μπροστά στην συμπόρευση του Καμένου με τον ανεκδιήγητο – κι επικίνδυνο – Κοτζιά σε μια συμπλεγματική και καταστροφική αντιευρωπαϊκή ρητορεία της πλάκας. Η δε μεγαλειώδης υποδοχή της Προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου(5) στο υπουργείο Άμυνας δείχνει πως ο Πάνος έχει το ελεύθερο να περιδιαβαίνει στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και να συμμετέχει ενεργά στις διεργασίες για την “επόμενη μέρα” χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός…Η πατροπαράδοτη καμαρίλα λοιπόν; Δυστυχώς όχι. Τα πράγματα δείχνουν να είναι πιο σοβαρά.

Η κατάρρευση των δημόσιων οικονομικών το τελευταίο τρίμηνο αφήνει την πικρή αίσθηση πως πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας δεν άφησαν απολύτως τίποτα.(6) Η κωμική εικόνα της “πρώτη φορά Αριστεράς” αφήνει τον ελληνικό λαό χωρίς προφανείς εναλλακτικές επιλογές διακυβέρνησης.(7) Κι η αμετροέπεια – στα όρια της πολιτικής αλητείας – όσων προσπαθώντας να κρύψουν την ανικανότητά τους τροφοδοτούν μύθους για δήθεν “εκδικητική μανία των ξένων” ενάντια στο ελληνικό έθνος οδηγεί μια ταλαιπωρημένη χώρα στα όρια της παράνοιας. Κι έτσι, φτωχοί και κατατρεγμένοι, οι Έλληνες πολίτες είναι επιπλέον υποχρεωμένοι να στηρίξουν την “εθνική προσπάθεια” – διαφορετικά, είναι “γερμανοτσολιάδες”…Μα καλά, δεν ντρέπονται εκεί στην Κουμουνδούρου;

Η γελοιότητα των τελευταίων εβδομάδων δεν θα κρατήσει πολύ. Δεν υπάρχουν άλλωστε χρήματα στα δημόσια ταμεία για να τη συντηρήσουν όπως παλιά. Κι επειδή ο πατριωτισμός είναι το φθηνότερο πολιτικό ναρκωτικό, οδηγούμαστε ταχύτατα σε μια διακυβέρνηση των “πατριωτικών δυνάμεων” του τόπου. Παλιάς κοπής, με την ενεργοποίηση των πιο ακραίων κοινωνικών αυτοματισμών να υποκαθιστά την αδυναμία των κατασταλτικών μηχανισμών του πτωχευμένους κράτους να επιβάλλουν την τάξη, με τη Βουλή σε διακοσμητικό ρόλο και την εκτελεστική εξουσία να κυβερνά με προεδρικά διατάγματα που θα υπογράφει ο πάντα πρόθυμος Πάκης. Μια κοινοβουλευτική δικτατορία των αυτόκλητων “εξυγιαντών” της ελληνικής κοινωνίας που θα “διδάξει” στο πόπολο τον “ορθό” πατριωτισμό και την “ορθή” δημοκρατία. Σε ένα τέτοιο σχήμα ο Πάνος θα είναι από τα πρώτα βιολιά, ενώ η ευφυής διαχείριση της πολιτικής πραγματικότητας εκ μέρους του εξασφαλίζει τη συμμετοχή του σε ένα τέτοιο “εθνοσωτήριο” σχήμα όποια κι αν είναι η τελική του σύνθεση.(8) Ο Πάνος τα έχει καλά με όλους αρκεί “να αγαπούν την πατρίδα” (του)…

Είναι άραγε αναστρέψιμη αυτή η πορεία; Όσο κι αν το ερώτημα είναι λανθασμένο (δεν δίνουμε μόνο τους αγώνες που ξέρουμε πως θα νικήσουμε, ε;…) η απάντηση είναι καταφατική: η αποφυγή ενός τέτοιου καταστροφικού σεναρίου είναι ακόμη και τώρα δυνατή. Αλλά με δυο προϋποθέσεις.

Η πρώτη προϋπόθεση βρίσκεται στα χέρια της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ η οποία – επιτέλους! – οφείλει να πει ετούτη εδώ την ώρα στον ελληνικό λαό την αλήθεια. Πως υπολόγισε λάθος. Πως παραπλανημένη από ιδεοληψίες παραπλάνησε και τον ίδιο. Πως ο δράκος του παραμυθιού μπορεί και να μην υπάρχει – ή, τον πραγματικό δράκο θα τον δούμε στον καθρέφτη…Πως οφείλει η ελληνική κοινωνία να σκύψει με ειλικρίνεια και θάρρος πάνω από τα λάθη της, να τα παραδεχτεί, να θωρακιστεί ώστε να μην τα επαναλάβει. Πως θα χρειαστεί περισσότερη προσπάθεια από ό,τι νομίζαμε. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να κάνει εκείνο για το οποίο την εξέλεξε ο ελληνικός λαός: να κυβερνήσει…

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι η διαμόρφωση ενός νέου πατριωτισμού. Που θα δυναμώνει την αυτοπεποίθηση του ελληνικού λαού αντί να θρέφει την καχυποψία του. Που θα τον κάνει να βγαίνει μπροστά για να συνομιλήσει κι όχι να πισωπατάει για να ταμπουρωθεί. Που θα του δείχνει πως περιτριγυρίζεται (και) από πιθανούς συνεργάτες και συμμάχους κι όχι πως είναι εσαεί περικυκλωμένος από εχθρούς. Που θα τον κάνει να προσπαθήσει ξανά αν δεν κάνει κάτι καλά ώστε να τα καταφέρει καλύτερα κι όχι να βλέπει πίσω από την παρατήρηση μόνο “φθόνο” και “υποτίμηση”.  Χρειαζόμαστε έναν θαρρετό πατριωτισμό. Φιλόδοξο, ανοικτό, με προκλήσεις. Κι είναι ένας τέτοιος πατριωτισμός το μοναδικό αποτελεσματικό αντίδοτο στον μίζερο, αυτάρεσκο και καχεκτικό “πατριωτισμό” του Καμένου και των εκκολαπτόμενων συνοδοιπόρων του.

Υ.Γ. Ποιος άραγε εντός του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκείνος που έριξε στο τραπέζι το όνομα του Παυλόπουλου για την ΠτΔ;…


(1) Laozi (γνωστός κι ως Lao-Tzu ή Lao-Tze), Κινέζος φιλόσοφος και ποιητής, ιδρυτής του φιλοσοφικού Ταοϊσμού (περισσότερα εδώ).

(2) Μετά την επιστροφή των κάθιδρων και ξεπουπουλιασμένων Σαμαρά-Βενιζέλου από το Παρίσι έως και σήμερα.

(3) Η παρουσία δε των Βουδούρη και Παραστατίδη στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε και το βάθος της συμμετοχής του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτήν την προβοκάτσια.

(4) Με τη χαρά ενός πυρομανή που μόλις πήρε τα κλειδιά της αποθήκης με τα σπίρτα…

(5) Η άλλη επικίνδυνη απόστολος και ευαγγελίστρια της εποχής (περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση…)

(6) Το περιλάλητο “πρωτογενές πλεόνασμα” αποδεικνύεται περίτρανα πως ήταν αποτέλεσμα της ανελέητης φορολόγησης των νοικοκυριών και μόνο.

(7) Και χαντακώνει για δεκαετίες τις προοπτικές διεκδίκησης της κυβερνητικής εξουσίας από την αριστερά: δεν είναι πλέον η – πολύ γκροτέσκα για να γίνει πιστευτή – εικόνα του “δολοφόνου με το κονσερβοκούτι” που θα απωθεί μα εκείνη του ανίκανου φαφλατά που θα κυνηγάει την αριστερά για χρόνια…

(8) Η σύνθεση μιας τέτοιας “πατριωτικής συμμαχίας” θα φέρει ανατριχίλα: θα είναι τόσο “υπερκομματική” που θα δείξει περίτρανα σε τι βάθος και τι εύρος μπήκε η ιδεολογία της οπισθοδρόμισης στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας

Advertisements

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s