All change please, all change! (Μέρος 2ο)

What good will it be for someone to gain the whole world, yet forfeit their soul? Well, it depends on the price.

Οι νέοι γείτονες κοντοστάθηκαν για να δουν αυτό το ασυνήθιστο θέαμα: ένα φορτηγάκι σταματημένο έξω απ’την ολοκαίνουργια πολυκατοικία! Τι παράξενο που έδειχνε! Παράταιρο. Ξένο. Για κάποιους έμοιαζε σχεδόν απειλητικό: λες η φτώχεια να είναι αρρώστεια κι ετούτο εδώ το σαραβαλάκι να κουβάλησε στη γειτονιά το μικρόβιο της; Όταν άνοιξε η πόρτα και ξεπρόβαλε η κυρία Μαριγούλα σάμπως και τα πνεύματα κάπως ηρέμησαν. Ταλαιπωρημένη από τη μακρινή διαδρομή κι από τα χρόνια που – φευ – δεν έρχονται μόνα τους μα με την κορμοστασιά και τον αέρα που δείχνει πως ετούτη εδώ η γυναίκα έζησε κάποτε σαν αρχόντισσα κυρά, πλησίασε όσους είχαν μαζευτεί γύρω απ’το παράξενο όχημα και τους χαιρέτησε έναν-έναν με το πιο λαμπερό της χαμόγελο. Κι άρχισε έτσι να σπάει ο πάγος, κι άρχισαν κι οι πρώτες ψιλοκουβεντούλες – αυτά τα τυπικά, για τον καιρό και το πόσο χαρήκαμε που θα γειτονέψουμε. Η αλήθεια βέβαια είναι πως δεν έπιασε σε όλους το κόλπο κι η Μαριγούλα το πήρε σχεδόν αμέσως χαμπάρι: με δυο-τρεις απ’τις κυρίες της πολυκατοικίας η καλημέρα δεινοπάθησε ώσπου να ξεπροβάλλει πίσω από τα σφιγμένα δόντια. Σα να πήρε το μάτι της μάλιστα πως καθώς περνούσαν την είσοδο σπούπιζαν βιαστικά το χέρι τους στη φούστα να φύγει για τα καλά η χειραψία. Δεν έδωσε πολλή σημασία. ‘Ξύδι’, μουρμούρησε από μέσα της και γύρισε να δει τι κάνουν οι γιοί της.

Τους είδε να έχουν πιάσει την κουβέντα με τους φίλους τους. Και τους δυο τούς είχε στείλει σε καλό σχολείο, όχι σ’εκείνο της δικής τους γειτονιάς. ‘Να μορφωθούν καλύτερα τα παιδιά’, είχε σκεφτεί τότε, ‘και να μπουν και στις παρέες του καλού κόσμου’. Της είχε κοστίσει παραπάνω βέβαια και ζορίστηκε να τα βγάλει πέρα, αλλά έβλεπε να σταματάνε τα Σαββατόβραδα έξω απ’το πατρικό της αστραφτερά αυτοκίνητα για να πάρουν τα παιδιά της να διασκεδάσουν στα καλά μαγαζιά στο κέντρο της πόλης και χαιρόταν που οι γιοι της έδειχναν να έχουν φύγει απ’τη μιζέρια. ‘Κι είδες που είχα δίκιο!’, σκέφτηκε και χαμογέλασε, ‘Μ’αυτά και μ’αυτά καταφέραμε να έρθουμε όλοι να μείνουμε εδώ που μας ταιριάζει. Κι άσε τους άλλους που έμειναν πίσω να βράζουν στο ζουμί τους και να βρωμοκοπάνε ρετσίνα!’. Μόνο ο μικρός, αγύριστο κεφάλι, επέμεινε να πάει στο σχολείο της γειτονιάς. Και τι δεν έκανε για να του αλλάξει γνώμη, Μάταιος κόπος. Και δώστου να της ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι βλέποντάς τον κάθε τρεις και λίγο να σουλατσάρει στο δρόμο με την παρέα αντί να είναι στο μάθημα. ‘Πάλι δεν είσαι στο σχολείο ρε κερατά;’ του έλεγε, κι αυτός της εξηγούσε πως αυτό γινόταν για να γίνει το σχολείο της γειτονιάς καλύτερο και να μην μορφώνονται μόνο τα παιδιά που μπορούσαν να πάνε στα καλά σχολεία όπως εκείνο που πήγαν τα αδέρφια του. ‘Άστα αυτά ρεμπεσκέ, όταν γυρίσεις σπίτι θα σε διαβάσω εγώ!’ του φώναζε κι έφευγε να πάει να μαγειρέψει…Ξύπνα Μαριγούλα, έχουμε δουλειά να κάνουμε!

– Ελάτε εδώ, έχουμε να ξεφορτώσουμε τα πράγματα τώρα! Ζητήστε συγνώμη απ’τους φίλους σας κι ελάτε να με βοηθήσετε. Τους βρίσκετε και μετά, τώρα μια πόρτα μάς χωρίζει. Άντε, σβέλτα για να φύγει κι ο άνθρωπος και να μην τον κρατάμε κι αυτόν και το φορτηγάκι!

– Εντάξει, μητέρα. Θα ξεκινήσω από τα κιβώτια με τα γυαλικά…

Τι ευγενικό παιδί αυτός ο Γιώργος! Γλυκομίλητος, τζέντλεμαν. Σαν τον πατέρα του στις καλές εποχές. Εκείνος βέβαια ήταν πιο γλεντζές, πιο αρσενικό βρε παιδί μου. Τον πληρώσαμε χρυσό στο τέλος βέβαια, μα…Τέλος πάντων, περασμένα ξεχασμένα αυτά…Όχι, όχι τα γυαλικά! Μην αγγίξει τα γυαλικά ο Γιώργος! Καλό χρυσό αυτό το παιδί αλλά μοναχό του ούτε ένα αυγό δε μπορεί να τηγανίσει…

– Όχι Γιώργο, ξεκίνα απ’τα έπιπλα καλύτερα. Αντώνη, πάρε εσύ τα κιβώτια με τα γυαλικά και τα ποτήρια. Θα τα καταφέρεις μόνος σου παιδί μου;

– Ναι μάνα, εννοείται! Μπορώ να τα μεταφέρω όλα μόνος μου! Και τα χέρια μου βαστάνε και ξέρω να κάνω σωστά τη δουλειά!

Ο Αντώνης…Δεν είναι κακό παιδί αλλά αυτή η επιμονή του να σε ‘σώσει’ ντε και καλά! ‘Ωρες ώρες – Θε μου σχώρα με! – τρέμω μήπως και βρεθώ στην ανάγκη σου…’, σκέφτηκε η Μαριγούλα. ‘Εσύ παιδί μου είσαι ικανός να πετάξεις τον άλλον στη θάλασσα για να βουτήξεις μετά για να τον σώσεις…’

– Γιώργο, τα καταφέρνεις εσύ; Αν είναι πολύ βαριά, να σε βοηθήσει ο…

Η Μαριγούλα το πρόλαβε την τελευταία στιγμή. ‘…να σε βοηθήσει ο Αντώνης’…ο Αντώνης! Να βοηθήσει ο Αντώνης τον Γιώργο! Δεν πάμε καλά! Μαριγούλα, έλα στα συγκαλά σου! Όρεξη έχεις να έχουμε δράματα μπροστά σε ξένους;

– …ο φίλος σου ο Βαγγέλης. Γεια σου Βαγγέλη! Συγνώμη παιδί μου που σε βάζω σε κόπο αλλά…

– Τι λέτε κυρία Μαριγούλα, χαρά μου! Όσο βαριά κι αν είναι η ευθύνη μου, θα κάνω το καθήκον μου απέναντί σας! Γιώργο, ποια είναι τα πράγματά σου να τα ξεφορτώσω.

– Εκείνα εκεί, Βαγγέλη, αλλά δεν με βοηθάς καλύτερα με τον καναπέ που είναι βαρύς;

– Γιώργο, θα προτιμούσα να βάλω χέρι…να μεταφέρω εννοώ πρώτα τα ΔΙΚΑ ΣΟΥ πράγματα αν δεν έχεις αντίρρηση. Μετά θα σε βοηθήσω και με τα υπόλοιπα. Αντώνη, μπορώ να σε βοηθήσω κι εσένα.

– Δεν χρειάζεται, Βαγγέλη, τα καταφέρνω.

– Εντάξει, να το θυμάσαι όμως Αντώνη: αν με χρειαστείς, χαρά μου να σε βοηθήσω. Οι δυο μας μπορούμε να κάνουμε τη μεταφορά μια χαρά, κι ούτε που χρειαζόμαστε το Γιώργο (που λέει ο λόγος)…

Στη Μαριγούλα πέρασε η σκέψη να πιάσει το Βαγγέλη απ’το λαιμό και να…Δεν ήταν ώρα γι’αυτά όμως, υπήρχαν άλλες προτεραιότητες.

– Πάω στης διαχειρίστριας που ζήτησε να με δει, παιδιά. Αν με χρειαστείτε, ανεβείτε να με βρείτε εκεί. Και προσοχή με τα γυαλικά!

Σταμάτησε για λίγο να πει δυο κουβέντες στον οδηγό. Του είπε πως θα περνούσε το συντομότερο απ’την παλιά γειτονιά. ‘Να ρίξω και μια ματιά στο πατρικό μου, μη ρημάξει’. Στα ψέματα το έλεγε, το ήξεραν κι οι δύο τους: δεν είχε όρεξη να ξαναβλέπει πού ζούσε τόσα χρόνια. Καθώς ανέβαινε με το ασανσέρ στο ρετιρέ της διαχειρίστριας έφερνε στο μυαλό της την εικόνα της γειτόνισσας που σκούπιζε στη φούστα της το χέρι της….

(συνεχίζεται)

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ελληνικά, Μυθοπλασία

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s