Monthly Archives: February 2015

Postcards…

10991644_968714119830167_5487807556270764995_o

Advertisements

Leave a comment

February 25, 2015 · 4:37 pm

Alarm clock

Στη διάρκεια μιας χαμένης τετραετίας, η Ελλάδα:

  • ολοκλήρωσε την απογύμνωσή της από όποια παραγωγική βάση μπορεί να παράγει πλούτο ικανό να την θρέφει και να της εξοφλεί τα δανεικά.
  • στράγγιξε τον εαυτό της πιο πάνω από όσο ήταν απαραίτητο μόνο και μόνο για να συντηρεί τις πελατειακές σχέσεις πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το νεότερο ελληνικό κράτος.
  • απομονώθηκε ξανά σε μια γωνιά των αιώνια γκρινιάρικων Βαλκανίων εκδηλώνοντας με όλη τους τη δύναμη τις μεσοπολεμικές ιδεοληψίες, τη μνησικακία και τη μικροπρέπεια απέναντι σε όσους είχαν την τύχη να ζήσουν το Διαφωτισμό ενώ εκείνη ήταν υποταγμένη στους Οθωμανούς.
  • κατασκεύασε καινούργιους μύθους και τους απήγγειλε φωναχτά μήπως τους πιστέψει κι η ίδια.

Έχει μπροστά της δυο μήνες για να βρει το δρόμο της. Δεν είναι μεγάλο διάστημα, μα μπορεί να αποδειχτεί αρκετό. Άλλωστε δεν έρχονται πάντα τα πράγματα στη ζωή όπως τα θέλεις, έτσι δεν είναι;

Leave a comment

Filed under Ελληνικά, Στα πεταχτά

It is not a blind date!…

Trust everybody, but cut the cards

Ο όρος πίστωση (credit) προέρχεται από το Λατινικό ρήμα credere που σημαίνει εμπιστεύομαι. Ήδη από τη “βάφτισή” της λοιπόν η οικονομική λειτουργία, που ξεκινά όταν κάποιο κεφάλαιο φεύγει από τα χέρια κάποιου (πιστωτής) που το έχει και δεν το χρειάζεται τώρα (1) για να καταλήξει στα χέρια κάποιου (οφειλέτης) ο οποίος το χρειάζεται τώρα(2) αλλά δεν το έχει κι ολοκληρώνεται όταν το κεφάλαιο επιστρέφει ξανά στο πατρικό του, δείχνει πως η ουσία της βρίσκεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη πως θα τηρηθούν τα συμφωνημένα. Η “ενηλικίωσή” της ήρθε την εποχή της μετάβασης στη βιομηχανική εποχή, όταν η οικονομία έντασης κεφαλαίου  απαιτούσε να βγει το χρυσάφι από τα σεντούκια και να επενδυθεί στην παραγωγή. Οι δυτικές κοινωνίες λοιπόν διανύουν πια τον πέμπτο αιώνα παρουσίας των όρων “πιστωτής”, “οφειλέτης” και “δάνειο”, με την σύγχρονή τους μορφή, στην καθημερινή τους κουλτούρα.

330px-WinonaSavingsBankVault

Προκειμένου να μεγιστοποιηθεί το κεφάλαιο που δυνητικά θα συμμετείχε στην πιστωτική λειτουργία ελαχιστοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις που χρειάζεται να πληρούν πιστωτής κι οφειλέτης to the bare minimum: δεν απαιτούνται υψηλά ιδανικά, κοινωνικές ευαισθησίες, άμεμπτος ηθική ή αισθήματα αγάπης προς τον πλησίον μα – απλά – να τηρηθεί μια συμφωνία. Η μετάβαση στη βιομηχανική εποχή στηρίχθηκε (και) στις πιστώσεις που απατεώνες, δολοφόνοι ή κύναιδοι προσέφεραν σε απατεώνες, δολοφόνους και κύναιδους αφού προηγουμένως συμφώνησαν μεταξύ τους πως δεν θα εξασκήσουν τις προσφιλείς τους ασχολίες ο ένας εναντίον του άλλου – τουλάχιστον, για όσον καιρό “τρέχει” το δάνειο…

Continue reading

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Επιστρέφω σε λίγο…

image

Ζητώ την κατανόησή σας για την ολιγοήμερη σιγή μα ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Amsterdam δεν μου άφησε χρόνο αρκετό για να γράψω για όσα θαυμαστά έγιναν αυτές τις μέρες στα πάτρια χώματα. Θα τα πούμε σύντομα.

Leave a comment

Filed under Ελληνικά, Ταξίδια

“Στο Μάρνη!”(Παρίσι, 4 Σεπτεμβρίου 1914)

l_0f9d8939ac1e9a188ff7b73e68df5ab7Κάποια στιγμή στην αρχή της διαβούλευσης(1) της νέας ελληνικής κυβέρνησης με τους Ευρωπαίους εταίρους και δανειστές πιθανολογούσα πως όλα είχαν σχεδιαστεί ήδη στο χαρτί κι εμείς απλά παρακολουθούσαμε τους ηθοποιούς να παίζουν το έργο τους μπροστά στο κοινό. Μου φαινόταν, βλέπετε, αδιανόητο:

  • μια κυβέρνηση εν αναμονή (όπως ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ πριν ακόμη προκηρυχθούν οι πρόωρες εκλογές) να μην είχε ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με τους Ευρωπαίους πριν ακόμη αναλάβει επίσημα τη διακυβέρνηση της χώρας προκειμένου οι εκατέρωθεν συστάσεις να έχουν δοθεί έγκαιρα και να ξέρει ο καθένας τι καπνό φουμάρει ο άλλος.
  • να μην υπήρχε ένα, έστω, προσχέδιο μιας νέας συμφωνίας που η νέα κυβέρνηση θα πρότεινε στους Ευρωπαίους σε αντικατάσταση του υπάρχοντος, πολιτικά “τελειωμένου”, Μνημονίου, προκειμένου να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις το ταχύτερο δυνατό.
  • να μην είχε γίνει ένα υποτυπώδες brainstorming ώστε να εξεταστούν τα πιθανότερα έστω σενάρια και να έχει διαμορφωθεί ένα υποτυπώδες σχέδιο αντιμετώπισης μιας (πιθανής, μη γελιόμαστε) κρίσης τόσο εντός όσο κι εκτός Ελλάδας.
  • να μην είχε αποφασιστεί ποιος θα κάνει κουμάντο και σε τι, καθώς επίσης και πώς η ηγετική ομάδα του κυβερνητικού συνασπισμού θα χειριζόταν τις όποιες εσωκομματικές αντιδράσεις (κοινό μυστικό ήταν πως στα σίγουρα θα υπήρχαν) τόσο στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ όσο και στη Βουλή.

Continue reading

Leave a comment

Filed under Άποψη, Ελληνικά

Πάρε να πιείς ένα καφέ, κακομοίρη…

Η Wall Street Journal αναφέρει πως οι Ευρωπαίοι υπέβαλλαν στην ελληνική κυβέρνηση μια συμβιβαστική πρόταση εξάμηνης παράτασης του ισχύοντος προγράμματος προσαρμογής (a.k.a. “Μνημόνιο”), στη διάρκεια του οποίου όλες οι πλευρές θα αποφύγουν “μονομερείς ενέργειες” που θα μπορούσαν να επιδεινώσουν το ήδη τεταμένο κλίμα, ενώ επίσης προτείνουν και την τμηματική καταβολή των 7.2 δις της τελευταίας δόσης του προγράμματος ανάλογα με την πρόοδο της Ελλάδας στην εφαρμογή των συμφωνημένων μεταρρυθμίσεων…

Continue reading

Leave a comment

Filed under Ελληνικά, Στα πεταχτά

All change please, all change! (Μέρος 2ο)

What good will it be for someone to gain the whole world, yet forfeit their soul? Well, it depends on the price.

Οι νέοι γείτονες κοντοστάθηκαν για να δουν αυτό το ασυνήθιστο θέαμα: ένα φορτηγάκι σταματημένο έξω απ’την ολοκαίνουργια πολυκατοικία! Τι παράξενο που έδειχνε! Παράταιρο. Ξένο. Για κάποιους έμοιαζε σχεδόν απειλητικό: λες η φτώχεια να είναι αρρώστεια κι ετούτο εδώ το σαραβαλάκι να κουβάλησε στη γειτονιά το μικρόβιο της; Όταν άνοιξε η πόρτα και ξεπρόβαλε η κυρία Μαριγούλα σάμπως και τα πνεύματα κάπως ηρέμησαν. Ταλαιπωρημένη από τη μακρινή διαδρομή κι από τα χρόνια που – φευ – δεν έρχονται μόνα τους μα με την κορμοστασιά και τον αέρα που δείχνει πως ετούτη εδώ η γυναίκα έζησε κάποτε σαν αρχόντισσα κυρά, πλησίασε όσους είχαν μαζευτεί γύρω απ’το παράξενο όχημα και τους χαιρέτησε έναν-έναν με το πιο λαμπερό της χαμόγελο. Κι άρχισε έτσι να σπάει ο πάγος, κι άρχισαν κι οι πρώτες ψιλοκουβεντούλες – αυτά τα τυπικά, για τον καιρό και το πόσο χαρήκαμε που θα γειτονέψουμε. Η αλήθεια βέβαια είναι πως δεν έπιασε σε όλους το κόλπο κι η Μαριγούλα το πήρε σχεδόν αμέσως χαμπάρι: με δυο-τρεις απ’τις κυρίες της πολυκατοικίας η καλημέρα δεινοπάθησε ώσπου να ξεπροβάλλει πίσω από τα σφιγμένα δόντια. Σα να πήρε το μάτι της μάλιστα πως καθώς περνούσαν την είσοδο σπούπιζαν βιαστικά το χέρι τους στη φούστα να φύγει για τα καλά η χειραψία. Δεν έδωσε πολλή σημασία. ‘Ξύδι’, μουρμούρησε από μέσα της και γύρισε να δει τι κάνουν οι γιοί της.

Continue reading

Leave a comment

Filed under Ελληνικά, Μυθοπλασία

All change please, all change! (Μέρος 1ο)

Pampered vanity is a better thing perhaps than starved pride.

Η κυρία Μαριγούλα. Από εκείνες τις γυναίκες που δεν περνούν απαρατήρητες. Κανείς δεν ήξερε την πραγματική της ηλικία – δεν ρωτούν ποτέ μια κυρία για την ηλικία της – μα όλοι τη θυμόντουσαν να μένει στην πόλη από παλιά. Και πάντα στην ίδια γειτονιά…Τι ιστορία εκείνη η γειτονιά! Λένε πως από εκεί ξεκίνησε να φτιάχνεται όλη η πόλη και πως κάποτε σ’αυτήν έμενε όλη η καλή κοινωνία. Έμποροι και λογοτέχνες, στρατηγοί κι αρχιτέκτονες, ποιητές. Μα με τον καιρό οι τεχνίτες κι οι έμποροι μαζεύτηκαν σ’άλλες μεριές της μεγάλης πόλης κι έτσι στέρεψαν οι δόξες και τα μεγαλεία. Πια είχε γίνει άλλη μια φτωχογειτονιά απ’τις πολλές της πόλης, που όλοι ήξεραν κατά πού πέφτει μα λίγοι είχαν όρεξη να πάρουν το δρόμο μέχρις εκεί. Μόνο κάποια παλιά μισογκρεμισμένα σπίτια θύμιζαν τώρα τις καλές εποχές. Και κάποιοι παλιοί που ολημερίς μιλούσαν στα παιδιά της γειτονιάς για την βαριά κληρονομιά τους, για τα κατορθώματα και τα μεγαλεία των προγόνων τους, και για τις άλλες γειτονιές που θα ήταν ένα τίποτα αν εκείνη εκεί η γειτονιά δεν τους έδινε το φως της. Και τα παιδιά φούσκωναν από περηφάνεια…τα περισσότερα τουλάχιστον. Υπήρχαν και κάποια παιδιά που ρωτούσαν πώς και στις άλλες γειτονιές κράτησαν αναμμένο το φως που πήραν ενώ σε ετούτη εδώ το αφήσαν να σβήσει μα τι τα θες, πάντα έτσι δεν γίνεται; Εκεί που πας να χαρείς την ωραία την ιστορία πετάγεται κάποιος γκρινιάρης μίζερος και σου χαλάει τη ρομαντζάδα…

Continue reading

Leave a comment

Filed under Ελληνικά, Μυθοπλασία